شمارهٔ ۱۲۲۹ - امیرخسرو دهلوی

من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟که ز عشق تو به جز غصه ندارم حاصل

ای صبا، حال دل من بر دلدار مگویکه جهانی ز غم عشق تو لایعقل

غافل از یاد تو یک لحظه نیم تا دانیزینهار از من دلخسته نباشی غافل

طمع دانه کند مرغ که در دام افتدورنه در دام غم و غصه نیفتد عاقل

خلق را میل به حوران بهشتی باشدچه کنم، نیست مرا جز به تو خاطر مایل

به وصال تو بس امید وفا بود مراآه کاندیشه غلط بود و تصور باطل

به قیامت برد از عشق تو حسرت خسروکه به تشریف وصال تو نگردد واصل