شمارهٔ ۱۲۵۵
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات دلbroken و تنهایی اوست. او در بیان کرده که هیچ‌کس نمی‌تواند درد و رنج‌های درونی او را درک کند. او از بی‌حالی و عنان‌گسیختگی دلش صحبت می‌کند و چالش‌های شب و دردهای دائمی‌اش را توصیف می‌کند. به نظر می‌رسد که او در فرایند تحمل درد و جدایی از محبوبش، احساساتش به اوج رسیده و درک و همدلی دیگران را نسبت به وضعیت خود ناکافی می‌بیند. او به تنهایی در دنیای پر از دردش ادامه می‌دهد و احساس می‌کند که فقط خداوند عادل می‌تواند او را درک کند.
ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟درین تیمار بی حاصل چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: دل از دستم خارج شده و هیچ‌کس نمیداند من در چه حالتی هستم. در این غم و اندوه بیفایده، هیچ‌کس نمیداند من چه وضعیتی دارم.
من و شبها و نقش او که بر وی فتنه شد جانمهمه روزم بدو مایل، چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: شبها من و چهرهاش که مرا با خود مشغول کرده است، همهی روزم به سمت او گرایش دارد. هیچ‌کس نمیداند که من چه حالتی دارم.
زند هر دم ز بدخویی مرا سنگ جفا بر جاناز آن بدخوی سنگین دل، چه داند کس که من چونم
هوش مصنوعی: هر لحظه از بدرفتاری او، بر جانم مانند سنگ ضربه میزند. هیچ‌کس نمیداند که من چه حالتی دارم و او که سنگدل است، از وضعیت من آگاه نیست.
شب حامل برای من بزاید هر زمان دردیز درد این شب حامل، چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: شب هر بار برای من دردی از دردهای خود به ارمغان میآورد، اما هیچ کس نمیداند من در این وضعیت چه احساسی دارم.
جدا شد کاروان صبر و راه هجر بی پایانچو دور افتادم از منزل، چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: وقتی که از خانه دور شدم، دیگر هیچ‌کس نمیداند که من در چه حال هستم. صبر من به پایان رسیده و جدایی همچنان ادامه دارد.
مرا خر در خلاب افتاد و از آب دو چشم خودچو کس را نیست پا در گل، چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: من در وضعی دشوار و در میان مشکلات گرفتار شدم و مانند کسی که در گل مانده و دیگران از حال او بیخبرند، نمیداند که من چه حالتی دارم.
چو کس را دیده بینش نمی بینم که من بیندبه جز شاهنشه عادل، چه داند کس که من چونم؟
هوش مصنوعی: من هیچ‌کس را نمیبینم که مانند من به چیزی نگاه کند، جز شاهنشاه عادل. هیچ‌کس نمیداند من چگونه هستم.