شمارهٔ ۱۲۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات درونی و تضادهای زندگی خود سخن می‌گوید. او به دل شکسته و رنج‌هایی که از عشق و جوانی دارد اشاره می‌کند و به این موضوع می‌پردازد که چگونه باید با تقدیر خود کنار بیاید. شاعر از ناتوانی در تغییر وضعیت و تلاش برای پذیرش شرایط کنونی خود می‌نویسد و در نهایت به ناامیدی از صحبت‌های بی‌فایده دیگران اشاره می‌کند. او به نوعی نارضایتی از زندگی و تقدیر خود ابراز می‌دارد و در جستجوی آرامشی در میان مشکلات است.
بتی هر روز بر دل میر سازمبه خوردن خون خود را تیر سازم
هوش مصنوعی: هر روز در دل خود غمی تازه میسازم و برای اینکه به آرامش برسم، از عمر خود میکاهم.
تنی پیرم گرفتار جوانانبدین طفلی چه خود را پیر سازم؟
هوش مصنوعی: من خودم پیر هستم و گرفتار جوانان. حالا با این اوصاف چگونه میتوانم خود را به سن آنها برسانم؟
دل پاره نیارم دوخت هر چندرگ جان رشته تدبیر سازم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم دل را مانند پارچه بدوزم، هرچند میتوانم با تمام وجودم برنامهریزی کنم و تدبیر بیندیشم.
چو کافوری نخواهد گشت روزمضرورت با شب چون قیر سازم
هوش مصنوعی: اگر روز من چون کافور نگردد، ناچار است که با شب آن را مانند قیر ترکیب کنم.
نه پای آنکه بگریزم ز تقدیرهمان بهتر که با تقدیر سازم
هوش مصنوعی: بهتر است با سرنوشت خود کنار بیایم و از آن فرار نکنم، چون نمیتوانم از تقدیر خود جدا شوم.
ندارم چون به حال صدق تا کیز زهد آیینه تزویر سازم
هوش مصنوعی: من به اندازهای که باید و واقعی نمیتوانم از زهد و پارسایی چیزی بسازم، چون حال و وضعیتی حقیقی ندارم.
بس از بیهوده گفتن، خسرو، آن بههمه قوت تو مرغ انجیر سازم
هوش مصنوعی: پس از گفتن حرفهای بی‌فایده، ای خسرو، بهتر است که با تمام توان تو، مرغی بسازم که فقط به درد چیدن انجیر بخورد.