شمارهٔ ۱۴۰۱
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق عاشقانه و اندوه را بیان می‌کند. شاعر به معشوق خود می‌گوید که او و دوستانش به خاطر عشق به او از خود جدا شده‌اند و در انتظار او شبها را نیز بدون خواب سپری می‌کنند. او به جفای معشوق اشاره می‌کند که باعث رنجش و آزارش شده و حتی زندگی‌اش را در خطر انداخته است. شاعر از پارسایی نمی‌خواهد که از او انتظار سامان و نظم داشته باشد، زیرا او در دنیای شیدایی و نشئگی زندگی می‌کند. در نهایت، او می‌گوید که دیگر جایی برای ملاحظه و ترس از آسیب‌های دیگر وجود ندارد، چرا که آنها در برابر سختی‌ها و ملامت‌ها مقاوم شده‌اند.
خیز، ای به دل نشسته که بیدل نشسته ایممگسل ز ما که بهر تو از خود گسسته ایم
هوش مصنوعی: برخیز، ای کسی که در دل ما جا داری، ما هم بیخود و تحت تأثیر تو نشستهایم. دور از ما نرو، چرا که ما برای تو به خودمان بیاعتنا شدهایم.
آه، ار به روی تو نگشاییم ما شبیچشمی که در فراق تو شبها نشسته ایم
هوش مصنوعی: زندگی چقدر دشوار است اگر یک شب هم به چهره تو نگاه نکنیم، چرا که ما در غم دوری تو شبها را به صبح رساندهایم.
آلوده جفای تو جان می رود درونهر چند کز خدنگ جفای تو خسته ایم
هوش مصنوعی: عذاب و ظلم تو به جان من آسیب میزند، هرچند که از تیرهای جفای تو خسته و ناتوان شدهام.
سامان ز ما طلب مکن، ای پارسا، که منمیخواره و سفال به تارک شکسته ایم
هوش مصنوعی: از ما انتظار نظم و ترتیب نداشته باش، ای انسان وارسته، چون من کسی هستم که در حال مستی و درگیری با مشکلات زندگی هستم و وضعیت من به هم ریخته و شکننده است.
در ده شراب شادی از آن رو که عقل رفتدانی که از کدام بلا باز رسته ایم؟
هوش مصنوعی: در ده، ما برای شادی و خوشی شراب مینوشیم، زیرا عقل و فهم ما را ترک کرده است. آیا میدانی که ما از کدام مصیبت یا مشکل نجات یافتهایم؟
خسرو، چه جای صرفه جان است و بیم سرما را که پیش سنگ ملامت نشسته ایم
هوش مصنوعی: در این شعر به موضوعاتی همچون عشق و خطرات آن اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که در عشق و عواطف عمیق، هزینهها و خطرات نمیتواند ما را متوقف کند. با وجود مشکلات و انتقاداتی که ممکن است در مسیر عشق وجود داشته باشد، ما همچنان به آن ادامه میدهیم و در برابر چالشها ایستادهایم.