شمارهٔ ۱۴۳۰
هوش مصنوعی: این شعر از یک شاعر عارف است که در آن به نوشیدن شراب و عواطفی که در پی آن می‌آید، اشاره می‌کند. شاعر از ساقی می‌خواهد که شراب را به او بیاورد تا آتش دلش را خاموش کند. او خاک را می‌ستاید و دوست دارد که جرعه‌ای از شراب بر سرش ریخته شود تا خود را پاک کند. به نشاط و شادی رندان اشاره می‌کند و می‌گوید که خوش‌تر از آن است که مستی را به شادابی شب و لعبتان پیوند بزند. شاعر به این نکته اشاره دارد که به خاطر دردهایش، همه به او بیشتر شبیه می‌شوند و در نهایت به ارتباط او با معشوق و عشقش به او می‌پردازد. در پایان، او خود را در حالتی بندگی و ارادت به محبوبش به تصویر می‌کشد.
بیار، ساقی، دریای بیکرانه به سویمکه کشته می نشود آتش جگر به سبویم
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و دریای بیکران را به سوی من بیاور، زیرا آتش دل من با یک پیاله خاموش نمیشود.
طفیل خاک یکی جرعه ریز بر سر من، ریزکه گرد تو به ازاین دلق بی نماز بشویم
هوش مصنوعی: خواهش میکنم که از خاک تو یک جرعه آب بر سر من ببار، تا بتوانم گرد و غبار تو را بشویم و از این لباس بینماز نجات یابم.
نگنجم ار به در زاهدان ز بهر تبرکبس است خدمت رندان مست بر سر کویم
هوش مصنوعی: اگر نتوانم در محضر زاهدان جایی بگیرم، فرقی ندارد؛ همین که به خدمت رندان مست برسم و در کنار آنها باشم، برای من کافی است.
خوش آن خمار پیاپی که لعبتان خماریشبم دهند شراب و ره درونه ربویم
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که به طور مداوم مستی را تجربه کند و دختران زیبا او را با شراب سحرآمیزش مست کنند و در این حال راه رسیدن به عشق و وصال را برایش هموار کنند.
به یک سفال لبالب فروختم همه جنتکه درد نقد به از سلسبیل نسیه بجویم
هوش مصنوعی: من همه نعمتهای بهشت را به یک کوزه سفالی پر از آب فروختم، زیرا درد و رنج کنونی را به شیرینی نعمتهای بهشت نسیه ترجیح میدهم.
حریف بیشتر از من شود خراب که پیششبه هر پیاله سرودی ز درد خویش بگویم
هوش مصنوعی: اگر طرف مقابل از من بیشتر مست شود، من در مقابل او هر بار که نوشیدنی مینوشم، از درد و رنج خودم میگویم.
صلاح رهزن من شد که ذوق بت نگرفتمکجاست شاهد بت رو که ره به قبله بجویم؟
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در پی یافتن زیبایی و عشق (شاهد بت رو) است، اما دچار سردرگمی و ناامیدی شده و نمیداند که در کجا باید به دنبال آن برود. او از بیتوجهی به زیباییها (ذوق بت) و حالتی از ناگواری و انعطافپذیری سخن می‌گوید که باعث شده است مسیر خود را گم کند. به عبارتی دیگر، او در جستجوی معشوق و کمال است اما به دلیل مشکلاتی که برایش پیش آمده، نمیداند چگونه و از کجا باید شروع کند.
به بت پرستی خلقی که سنگسار کنندمنه صبر آن که ز سنگی بود ز روی برویم
هوش مصنوعی: اگر مردم بت پرست مرا سنگسار کنند، نه من طاقت آن را دارم که از سنگ بودن آنها در جلوی خودم خجالت بکشم.
دلم به خدمت او بود دوش گفت که خسروتو دانی و در مسجد که من سگ در اویم
هوش مصنوعی: دل من شب گذشته در آرزو و محبت او بود. او گفت که آیا تو نمیدانی که من مثل یک سگ در خدمت او هستم و در مسجد نیز همینطور؟