شمارهٔ ۱۴۴۴ - امیرخسرو دهلوی

کجات جویم و گر جویمت، کجا یابم؟غمم که داند و هم درد خود که را یابم؟

حدیث من همه جا و مرا شنیدن کشتکجا روم که خلاصی از این بلا یابم؟

نه مستجاب دعایی ست بت پرستان راکه پای بوس بتی چون تو از دعا یابم

در آن زمان که ز هجرت به مردن آید کارترا که مایه عمر منی، کجا یابم؟

یکی بیا و بر این سینه پای نه نفسیمگر که درد دل خویش را دوا یابم

به خاک پات که ماخاک گشته برنکنیمشبیت از این سر مدبر به زیر پا یابم

ز باد چند زید آدمی بیچارهکه من زیم ز نسیم تو، گر صبا یابم

خوشم به خون خود، ار تو گهی به تربت منزیارت آیی و این پایه خونبها یابم

چه کم شود ز تو، ای پادشاه کشور حسن؟که یک نظر ز تو بر خسرو گدا یابم