شمارهٔ ۱۵۰۰
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از دل‌شکستگی و ناآرامی شاعر است. او به عدم آگاهی از دلایل احساساتش و نشانه‌های غم اشاره می‌کند. شاعر در تنهایی شب‌ها، غم و درد خود را حس می‌کند و نمی‌داند که چرا این احساسات به سراغش آمده‌اند. او از صحنه‌هایی مانند گرد و غبار و سوار آن سخن می‌گوید، در حالی که همچنان نمی‌تواند هویت آنان را بشناسد. اشک‌های او نتیجه‌ای از دوری و جدایی است و او آرزو دارد که چیزی بهتر از این درد به دست آورد. در پایان، شاعر به این نکته می‌رسد که بسیاری از مشکلات و رنج‌ها از نداشتن یار و دلسوختگی ناشی می‌شود و او خود را در میان مشکلات و بی‌کسی می‌بیند.
باز این دل من رو به که آورد، ندانم؟وان صبر که بوده ست، کجا کرد، ندانم؟
هوش مصنوعی: دل من دوباره به سمت چه کسی رفته، نمیدانم. و آن صبری که داشتم، حالا کجا رفته، نمیدانم.
شب ها منم و گوشه غم حال من این استحال دل آواره شبگرد ندانم
هوش مصنوعی: شب‌ها تنها هستم و در گوشهای از غم نشستهام. حال و روز من همین است و نمیدانم دل این دیوانه چه حالتی دارد.
آن گرد که می خیزد ازان راه ببینیدو آن کیست سوار از پی آن گرد، ندانم؟
هوش مصنوعی: آن دودی که در هوا بلند می‌شود را ببینید و آن کسی که سوار بر اسب به دنبال آن دود میآید را بشناسید، اما من نمیدانم او کیست.
اشک از سفر کوی ویم تحفه غم آوردمن خوش تر ازین هیچ ره آورد ندانم
هوش مصنوعی: از دیدار و سفر به کوی معشوق، اشکی به یادگار برایم مانده است که نشان غم و اندوه است. هیچ چیز دیگری از این سفر برایم ارزشمندتر نیست و نمیدانم چه کسی میتواند چنین احساسی را درک کند.
بازم به جگر می خلد آن قامت چون تیرساقی، قدح باده که من درد ندانم
هوش مصنوعی: دوباره به دل من میزند، آن اندام زیبا مانند تیری که ساقی در دست دارد، و من نمیدانم که درد چیست وقتی که جام نوشیدنی به دستم می‌رسد.
یاری که برنجد ز جفا، یار نگویممردی که بترسد ز بلا، مرد ندانم
هوش مصنوعی: اگر دوستی از ظلم و بیمهری رنجیده باشد، او را دوست نمیدانم. و مردی که از سختیها و مشکلات میترسد، برایم مردی به حساب نمیآید.
از هر که بپرسند بگوید که چه خسرویک سوخته حادثه پرورد ندانم
هوش مصنوعی: هر کس را که بپرسی، خواهد گفت که چه کسی مانند یک شاهزاده به خاطر اتفاقات بد، نابود شده است.