شمارهٔ ۱۶۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به احوالات و احساسات عاشقانه شخصی اشاره دارد که از درد جدایی و فراق معشوق رنج می‌برد. شاعر از یاری و کمک خداوند می‌خواهد تا به درد دلش رسیدگی کند و غم دوری را تسکین دهد. او به وعده‌های عشق اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که وفای به وعده‌ها را به جا آورد. در نهایت، شاعر به عشق و زیبایی اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با رفتار زشت خود او را بیشتر آزار ندهد و به فکر روز جزا باشد. با تمام این احوال، شاعر به قیمت عشق و فدای جان و روانش در برابر معشوق اشاره می‌کند.
آخر نگاهی بر حال ما کندرد دلم را روزی دوا کن
هوش مصنوعی: به ما نگاهی بینداز و احوال ما را ببین. دلم پر از درد است، امیدوارم روزی برای این درد چارهای بیابی.
از دست هجران من در بلایمیارب، به فضلت آن را دوا کن
هوش مصنوعی: یارب، از شدت دوری و غم ناشی از آن رنج میبرم، لطف تو را خواستارم که به این درد درمانی ببخشی.
گفتی «به وصلت روزی نوازم »وقت است، جانا، وعده وفا کن
هوش مصنوعی: تو گفتی که روزی به وصالت میرسم، اکنون وقت آن رسیده است، ای محبوب، باید به وعدهات وفا کنی.
من در فراقت شوریده حالمباز آی و رحمی بر حال ما کن
هوش مصنوعی: من به خاطر دوریات دیوانهوار شدهام، پس برگرد و کمی به حال ما رحم کن.
صد ره نویدم دادی به وصلتامید ما را باری وفا کن
هوش مصنوعی: شما بارها به من وعده دادهاید که به آرزوی من در رسیدن به شما پاسخ مثبت دهید، حالا خواهش میکنم کمی وفا داشته باشید و به قولتان عمل کنید.
از خوبرویان زشتی نیایداین زشت رویی آخر رها کن
هوش مصنوعی: از زیبایان، زشتی نمیتواند به وجود بیاید. بنابراین، این زشتی را رها کن.
زین بیش ما را از خود میازاراندیشه آخر روز جزا کن
هوش مصنوعی: دیگر از خودت ما را آزار نده، به فکر روز رستاخیز باش.
در عشق، خسرو، دل را چه قیمت؟جان و روان را پیشش فنا کن
هوش مصنوعی: در عشق، خسرو، هیچ ارزش و قیمتی برای دل وجود ندارد؛ حتی جان و روحتان را هم برایش فدای کنید.