شمارهٔ ۱۶۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبت و حسرت خود نسبت به محبوب اشاره می‌کند. او از وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت کرده و بیان می‌کند که حتی اگر به او بی‌توجهی کند، همچنان دلش به او تعلق دارد. شاعر به تصویر سوز و اشک خود در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این احساسات دردناک او را نجات می‌دهند. عشق او به محبوب به اندازه‌ای است که حتی از جان و دلش نیز برای او می‌گذرد. در نهایت، شاعر به زیستن در کنار محبوب و لذت بردن از زیبایی چشمان او اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او، برایش ارزش بیشتری دارد.
گر ز شوخی نیستت پروای منرحمتی بر چشم خون پالای من!
هوش مصنوعی: اگر از شوخی و بازی تو نگران نیستی، حداقل بر چشمهای من رحمتی نازل کن که پر از خون است.
ناگهان گر گشت کویت می کنمچشم من در غیرت است از پای من
هوش مصنوعی: اگر ناگهان به کوی تو بیفتم، چشمانم در حسادت ذوب میشود و از پا میافتم.
من چو جان بدهم، سگ خود را مگویتا نگهدارد به کویت جای من
هوش مصنوعی: اگر من جانم را فدای تو کنم، از سگ خود نگو که او نیز از من در این کوچه نگهبانی کند.
از دلم گر کرته تنگ آمد تراخود قبا کن این دل یکتای من
هوش مصنوعی: اگر دلم از تو ناراحت و آزرده شد، خودت را در دل من جا بده و آن را برای خودت بپوشان.
سوزش من از چراغ خانه پرسکوست سوزان هر دم از سودای من
هوش مصنوعی: سوزش و آتش درون من را از چراغی که در خانه است بپرس، که هر لحظه به خاطر اشتیاق من میسوزد.
سنگهایی کان به کویت می خورمگو گوارا باد بر رسوای من
هوش مصنوعی: من سنگهایی را که به کویت پرتاب میکنم، سرشار از شادی و رضایت هستند، باشد که بر رسوایی من بیفزایند.
جان خسرو در دو چشمت یک نظرگر چه سرزد این قدر کالای من
هوش مصنوعی: اگرچه در یک نگاه، جان من در دو چشمت میچرخد، اما این قدر ارزش من بهای کمتری دارد.