شمارهٔ ۱۶۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حس و حال عمیق خود اشاره می‌کند. او از رفتن سرو روانش (که نماد عشق یا جانان است) سخن می‌گوید و احساس می‌کند که کنترل او را از دست داده است. شاعر از زاهد می‌خواهد که دعا کند تا این دل خسته‌اش آرام گیرد، زیرا جانش به دنبال محبوبش در حال خروج است. او احساس می‌کند که کلماتش دیگر در اختیارش نیستند و نمی‌داند چه چیزی از زبانش بیرون می‌آید. دل او از ناله‌هایش زخمی شده و نگران است که جانش به زودی رخت بربندد. در نهایت، او به حال خود درون سینه‌اش اشاره می‌کند که از اشک‌هایش پر شده و حالتی عجیب و خالی دارد.
سواره اینک آن سرو روانم می رود بیرونبگیریدیش او، کز کف عنانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: اینک سروی زیبا و خوش قامت در حال حرکت است و من نمیتوانم او را کنترل کنم؛ او از دستان من خارج میشود و فرار می‌کند.
دعایی خوانش، ای زاهد که چندین خاطر خستهبه همراهی آن جان جهانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: ای زاهد، تو دعا کن که دلهای خسته و نگران من با دعا به آرامش برسند و روح من از این دنیا به عالم دیگری سفر کند.
بدی گر گویمت، جانا، مگیر از من که مدهوشمنمی دانم که تا چه از زبانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: اگر از بدیهایت بگویم، ای محبوب، از من نران؛ زیرا من در حالت سرمستی و مستی هستم و نمیدانم چه چیزی از زبانم خارج میشود.
به جانان گفتنم ناگه نخواهد رفت جان، یاربچه نام است این که هر بار از زبانم می رود بیرون؟
هوش مصنوعی: به محبوبم گفتم که جانم از دست میرود، اما نمیدانم چرا هر بار این حرف از دلم بیرون می‌آید.
چه دل ها زان که خست این ناله های زار من، یاربجگر دوز است تیری کز کمانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: دلهای زیادی به خاطر نالههای اندوهبار من آسیب دیدهاند. ای خدا، این تیرهایی که از کمان وجودم به بیرون پرتاب میشود، جانسوز است.
دلیری می کنم پیشش که خواهم ترک جان گفتندل من داند و هم من که جانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: من با شهامت در برابر او میایستم و میگویم که میخواهم جانم را ترک کنم. دل من و خودم میدانیم که جانم به سرعت در حال جدا شدن است.
عجب حالی که خالی می نگردد سینه خسروبدین گونه که این اشک روانم می رود بیرون
هوش مصنوعی: عجب وضعیتی است که سینه خسرو در سکوت و بیحرکتی به این شکل نگاه می‌کند، در حالی که اشکهای من به طور مداوم بیرون میریزد.