شمارهٔ ۱۶۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساس گمگشتی و اندوه خود سخن می‌گوید. او در جستجوی نشانه‌ای از معشوق خود است و به دیگران می‌گوید که نمی‌توانند او را از غمِ فقدان معشوقش دور کنند. شاعر تأکید می‌کند که هرچند ممکن است او را به صبر دعوت کنند، اما درد درونش همچنان باقی است. او به آگاهی از غم‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر بخواهد درد خودش را بیان کند، کلمات کافی نیستند. در نهایت، گزارشی از گفتگویش با معشوقش می‌آورد که نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و ناامیدی اوست.
من اینجا و دل گمره در آن کواز آن گمگشتهٔ مسکین نشان کو
هوش مصنوعی: من در اینجا هستم، اما دل و تفکر من به دنبال نشانی از آن معشوق گمشدهام است.
مگو، ای پندگو، بی او بزی خوشخوشم گر زنده مانم، لیک جان کو
هوش مصنوعی: نکو نبودن سخن گفتن دربارهی کسی که در دل ما جای دارد را با اشاره به این که حتی اگر زندگی جاری باشد، زندگی بدون او یا بدون یاد او بیمعناست، بیان می‌کند. زندگی ممکن است ادامه پیدا کند، اما بدون وجود آن شخص مهم، احساس خالی بودن و دلتنگی وجود دارد.
مرا گویی که رو با صابری سازتو خود می گویی اما گو که آن کو
هوش مصنوعی: تو میگویی با صبر و تحمل زندگی کن، اما خودت هم میدانی که آن صبر کجاست؟
به دل گویم که غم‌ها خواهمش، گفتچو او پیش نظر آید، زبان کو
هوش مصنوعی: به دل میگویم که غم‌ها را تحمل میکنم، اما او که در پیش چشمم میآید، زبانم بند میآید.
بپرس این ناتوان را، پیش تر زانکبپرسی خلق را کان ناتوان کو
هوش مصنوعی: از این ناتوان بپرس که چه بر او گذشته است، قبل از آنکه بخواهی از انسانهای دیگر بپرسی. زیرا تنها اوست که به خوبی از حال خود آگاه است.
پس از مردن دعای تربت منبسندست آنکه گویی، گو فلان کو
هوش مصنوعی: پس از مرگ من، دعای یادگارم کافی است، آنکه بگویی، او کجاست؟
به گستاخی حدیث بوسه گفتمبه خنده گفت کای خسرو، دهان کو
هوش مصنوعی: در اینجا فردی به شوخی و با جرات درباره بوسه صحبت می‌کند، و طرف مقابل با خنده به او می‌گوید: "خب، دهانت کجاست؟" یعنی به نوعی به او میفهماند که اگر واقعاً به این موضوع علاقهمند است، باید اقدام واقعی انجام دهد، نه فقط حرف بزند.