شمارهٔ ۱۶۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی محبوب خود اشاره می‌کند و از احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشقش به محبوب باعث شده تا دلش در معرض بلا و رنج باشد. زلف محبوبش همچون کمند دل عاشقان را در می‌نوردد. همچنین، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوب سخن می‌گوید و این که غم و اشتیاق او به محبوب چقدر عمیق است. در نهایت، عشق او به محبوب همچون بارانی مستمر، بر دل او تأثیر می‌گذارد و او را در حسرت و انتظار نگه می‌دارد.
گر نه کمند بلاست بر دل عشاق توبهر چه نازی کند زلف تو بر ساق تو
هوش مصنوعی: اگر دام بلا بر دل عاشقان تو نیست، پس برای چه ناز زلف تو بر پای تو می‌کند؟
تو که به غلتاق تنگ چست در آمد تنتپرده دل را درید رشک بغلتاق تو
هوش مصنوعی: تو که با چرخش و نرمی در میان آغوش تنگی وارد شدهای، بدنات پردهی دل را پاره کرده و باعث حسادت دیگران به زیباییات شدهای.
بو که بیاید ز تو شستن نعل سمندپای بزرگان گرفت گریه عشاق تو
هوش مصنوعی: زمانی که بوی تو به مشام میرسد، درد و اندوه عاشقان تو را در بر میگیرد، گویی که بزرگان نیز در برابر عظمت و زیبایی تو خضعتی را احساس میکنند.
گریه کنم تا مگر ز ابرو اشارت کنیلیک ز باران من غم نخورد طاق تو
هوش مصنوعی: گریه میکنم شاید تو با ابرو اشارهای کنی، اما باران غم من، طاق تو را نشکند.
پیش تو مردن مرا چون نگذارد رقیببهر چه باری زید خسرو مشتاق تو
هوش مصنوعی: اگر رقیبی مانع از این شود که در حضورت بمیرم، پس چه نیازی به زنده ماندن برای چه کار دیگری دارم، ای خسرو که منتظر توام؟