شمارهٔ ۱۶۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی خود سخن می‌گوید و به جستجوی معشوقی می‌پردازد که در دلتنگی و دوری از او رنج می‌برد. هرچند زیبایی‌های طبیعی را دیده، اما هیچ چیزی به اندازه‌ی چهره‌ی معشوقش برایش ارزشمند نیست. او از دل شکستگی و افکارش به عنوان عاشق می‌گوید و آرزو دارد که کسی به درد و دلش گوش دهد. همچنین نشان می‌دهد که عشق واقعی به دور از غم و اندوه نیست و در نهایت دلبستگی و محبت به محبوب گم شده است. این شعر تصویری از حسرت و جستجوی عشق را به تصویر می‌کشد.
عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کوسینه ز هجران بسوخت، شربت دیدار کو
هوش مصنوعی: من عاشق و مجنون هستم، کجاست آن یار که از دلشکستگی سوزانده شوم؟ کجاست آن نوشیدنی که مرا به دیدار او برساند؟
گر چه گلستان خوش است، ورچه چمن دلکش استآن همه دیدم، ولی آن گل رخسار کو
هوش مصنوعی: هرچند که گلستان زیبا و چمن دلپذیر است، من همه اینها را دیدهام اما آن گل رخسار را هنوز نیافتهام.
ناله هر عاشقی از دل افگار خویشاز من مسکین مپرس کان دل افگار کو
هوش مصنوعی: هر عاشق دردی در دل دارد و نالهای از این درد برمیآورد. اما تو از من بیچاره نپرس که آن دل آزردهام کجاست، زیرا من خود در رنج و غم هستم.
نقش من بت پرست هست به کشتن سزاتیغ سیاست کجاست، بازوی این کار کو
هوش مصنوعی: من به عنوان کسی که به بت پرستی متهم شدهام، در برابر ظلم و سیاستی که به من آسیب میزند، در جستجوی قدرت و تأثیر برای مقابله با آن هستم.
آه که دعوی عشق، پس غم جان، چون بوددوستی جان گرفت، دوستی یار کو
هوش مصنوعی: آه، دعوی عشق چه سخت است! غم و اندوه جان چگونه میتواند وجود داشته باشد؟ وقتی دوستی جان میگیرد، یار کجاست؟
وه که جمالی چنان روزی این چشم نیستدیده بیدار هست، دولت بیدار کو
هوش مصنوعی: ای کاش زیباییای که آن روز میدیدم، امروز هم در این چشم نباشد که بیدار است. همانا، خوشبختی بیداری کجاست؟
بر سخن درد ما گوش نهد گر چه یارخسرو بیچاره را طاقت گفتار کو
هوش مصنوعی: اگرچه یار بیچاره خسرو تحمل گفتن درد ما را ندارد، اما بر سخن ما گوش می‌دهد.