شمارهٔ ۱۷۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس درد و رنج ناشی از دوری و جدایی از معشوق است. شاعر با تصاویری از جگر و دل پاره پاره نشان می‌دهد که چقدر در این فراق آسیب دیده و به شدت دلتنگ است. او از معشوق درخواست می‌کند که به نزد او بیاید و این درد را کاهش دهد. همچنین، شاعر به وفاداری و محبت عمیق خود به معشوق اشاره کرده و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از این عشق جدا کند. در نهایت، احساسات عمیق و غم‌انگیز خود را درباره عشق بیان می‌کند.
دلی دارم ز هجران پاره پارهجگر هم گشته پنهان پاره پاره
هوش مصنوعی: دلی دارم که از دوری کسی به شدت آزرده و رنجور است، گویا که جگرم نیز از این درد پنهانی شکسته و به تکههای کوچک تبدیل شده است.
بیا کت بینم و همچون سپندیبر آتش افگنم جان پاره پاره
هوش مصنوعی: بیا کنار من بنشین و همچون چوبی که در آتش میسوزد، جانم را به تکههای کوچک تقسیم کن.
چه خوش حالی که گردم گرد کویتدلی پر خون، گریبان پاره پاره
هوش مصنوعی: چه خوشحالم که در اطراف تو میگردم، دلی آزرده دارم و پیراهنم پاره پاره است.
به کویت کرده ام شب گریه خونجگر اینک به دامان پاره پاره
هوش مصنوعی: در کوی تو، شبانه با دلدرد فراوان گریه کردهام و حالا در این وضعیت بیپناه و پاره پاره به سر میبرم.
ز پیوندت نخواهد شد جدا دلکنیش ار خود به پیکان پاره پاره
هوش مصنوعی: اگر دل تو به خاطر پیوند عمیقش با دیگری از آن جدا نشود، حتی اگر خودت هم بخواهی به آن آسیب برسانی، موفق نخواهی شد.
به صد خونابه ایمان در دل آویختمکن، ای نامسلمان، پاره پاره
هوش مصنوعی: به جای این که با نیرنگ و فریب به دیگران آسیب برسانی، بهتر است با صداقت و ایمان زندگی کنی؛ زیرا در نهایت، بدی و خیانت پیامدهای ناخوشایندی خواهد داشت.
لبت گر خورد خونم، گر دهد دستکند خسرو به دندان پاره پاره
هوش مصنوعی: اگر لب تو خون من را بچشد، یا اگر خسرو با دندانش مرا تکه تکه کند، باز هم نمیتوانم از عشق و محبت تو دست بردارم.