شمارهٔ ۱۷۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاطفی شاعر نسبت به محبوبش می‌پردازد. شاعر از زخم‌های ناشی از عشق و زیبایی‌های محبوب سخن می‌گوید. او به زیبایی چشم‌ها و ابروهای محبوب اشاره می‌کند که باعث درد و رنج او شده است. همچنین، شاعر احساس می‌کند که محبوبش همچون تیر به دلش وارد می‌شود و زیبایی‌اش چنان است که مانند قطرات آب روی لبانش، تاثیر عمیقی بر او دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که به خاطر زیبایی و جذابیت محبوب، دیگر توانایی آرامش و استراحت ندارد. در کل، شعر به جنگ و جدال عاطفی میان عشق و درد ناشی از آن می‌پردازد.
باز بر خونم کمر بربسته ایوان دو ابروی سر بر بسته ای
هوش مصنوعی: باز هم بر زخم‌های من تکیه زدی و آن دو ابرو که به هم گره خوردهاند، نشان از غم و درد را دارد.
من میان بر بستنت را بنده امموی را گویی کمر بر بسته ای
هوش مصنوعی: من مانند مجسمهای هستم که در میان چین و چروکهای کمرت اسیر شدم، گویی موهایت را به دور کمرت بستهای.
می روی چون تیر و در دل می خلیتا خود از شست که بیرون جسته ای
هوش مصنوعی: تو همچون تیری به جلو حرکت میکنی و در دل دیگران تأثیر میگذاری، مانند آن که از دست خود رها شدهای و به آزادی رسیدهای.
ازتری آب از لبانت می چکدبس که اندر چشم من بنشسته ای
هوش مصنوعی: لبهای تو چنان زیبا و شیریناند که گویی از آنها آب میچکد و این زیبایی باعث شده که در نگاه من به تصویر نشستهای.
تازه کردستی ز نم بر روی خودهم به خون تازه در پیوسته ای
هوش مصنوعی: به تازگی بر روی صورتت نم و رطوبت وجود دارد و به نوعی با خون تازهای که در درونت جاری است، ارتباط یافتهای.
بر زمین پهلو نمی یارم نهادبس که خسرو را به مژگان خسته ای
هوش مصنوعی: من به زمین نمیافتم و نمیگذارم که بر روی آن بیفتم، زیرا که عشق به خسرو آنقدر در دلم است که مرا خسته کرده است.