شمارهٔ ۱۸۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت از بی‌توجهی و بی‌اعتنایی محبوبش گلایه می‌کند. او احساس می‌کند که محبوب از او فاصله گرفته و دردی عمیق را در دل دارد، در حالی که هیچ کمکی از جانب محبوب نمی‌بیند. شاعر به بیوفایی و وعده‌هایی که هیچ‌گاه عملی نشده‌اند اشاره می‌کند و حس می‌کند که هیچ‌یک از نیازهایش برآورده نشده است. او به مظلومیت و تنهایی‌اش پرداخته و در نهایت از محبوب می‌خواهد که نگاهی به حال او بیفکند، حتی اگر در واقع حسی به او ندارد.
چه شدت که از کرشمه نظری به ما نکردی؟سخنی برون ندادی، شکری عطا نکردی
هوش مصنوعی: چقدر عجیب است که حتی یک نگاه محبتآمیز هم به ما نکردی. نه سخنی گفتی و نه حتی قدردانیای کردی.
چو گیا به خاک سودم سر خود به زیر پایتتو چو باد برنگشتی، مدد گیا نکردی
هوش مصنوعی: زمانی که من مانند گیاهی به خاک میافتم، سرم را به زیر پایت میگذارم، تو مانند بادی میگذری و برنمیگردی، و حتی به من کمک نمیکنی مانند گیاهی که به خاک میافتد.
به دلم چه خانه سازی که هزار خانه داردز هزار تیر مژگان چو یکی خطا نکردی
هوش مصنوعی: دل من پر از عشق است و به مانند هزاران خانه، احساسات و آرزوهای زیادی را در خود جای داده است. اگر چه چشمان معشوق هزاران تیر به سمت دل من پرتاب کردهاند، اما نتوانستهاند دل مرا به درد آورند یا خطایی به وجود آورند.
ز طواف کعبه خود چه دوانیم به کعبه؟ز هزار حاجت من چو یکی روا نکردی
هوش مصنوعی: ما چرا به دور کعبه بگردیم وقتی که خود کعبه به ما توجهی ندارد؟ از میان هزار آرزویی که دارم، حتی یکی را هم برآورده نکردی.
همه عمر وعده کردی، طمع وفا نکردمکه چو عمر بیوفایی سزد، ار وفا نکردی
هوش مصنوعی: تمام عمر وعده وفا دادی، اما من هرگز انتظار نداشتم که به وعدهات عمل کنی. زیرا اگر عمر تو پر از بیوفایی است، پس چرا انتظار داشته باشم که وفا کنی؟
تو ز حال من چه دانی که به خون چگونه غرقمچو در این محیط هامون گهی آشنا نکردی
هوش مصنوعی: تو از حال و روز من هیچ خبر نداری، در حالی که چقدر در درد و رنج غرق شدهام. تو حتی یک بار هم مرا در این محيط غمانگیز تنها گذاشتی و به من محبت نکردی.
بکن، ای دو دیده، گر چه سر مردمی ندارینظری به حال خسرو چو به کار ما نکردی
هوش مصنوعی: ای دو چشم، اگرچه تو هم از نظر انسانی برخوردار نیستی، اما نگاهی به حال ما به سوی خسرو نینداز.