شمارهٔ ۱۹۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به آغاز فصل نوبهار اشاره کرده و به زیبایی‌های طبیعی و شور و شوقی که این فصل به ارمغان می‌آورد، پرداخته است. او از گل‌ها و آتش شوق صحبت می‌کند و می‌گوید که زنان زیبا، مانند گل‌های تازه، باید با لطافت و شادابی زندگی کنند. شاعر همچنین به عشق و محبت اشاره کرده و توصیه می‌کند که باید با شادی و شکرگزاری زندگی کرد و از درد و رنج دوری جست. به طور کلی، این شعر بر لزوم بهره‌مندی از زیبایی‌های زندگی و عشق تأکید دارد.
نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دیاینک اینک که سراپای گل و آتش وی
هوش مصنوعی: بهار تازه فرارسیده و به خوشی ماه دی سپری شده است. اکنون که همه جا پر از گل و شوق است.
بعد ازین جامه لطیف و تنک و تر پوشندچو گل تازه بتان ختن و خلخ و ری
هوش مصنوعی: پس از این، افراد با لباسهای نرم و نازکی همچون گل‌های تازه در ختّن، زیبا و زرق و برقدار لباس خواهند پوشید.
نازنینا، عرق از روی تو بر گل بچکیدمی ممزوج لبالب برسان پی بر پی
هوش مصنوعی: ای عزیز، قطرات عرق تو بر گل‌ها میچکد و عطر آن به هم میآمیزد. بیا و جرعهای از آن را به من برسان.
پاک کن خوی ز بنا گوش که این مردم چشمخون خود ریزد هر جا که بریزد ز تو خوی
هوش مصنوعی: خوی و رفتار خود را تغییر بده، زیرا مردم در هر جایی که تو حریفی، خون دل خود را به خاطر تو میریزند.
رو سوی آب و به یک خنده پر از شکر کنبر لب جوی به هر جا که روی روید نی
هوش مصنوعی: به سمت آب برو و با لبخندی شیرین در کنار جوی بنشین. به هر سمت که بروی، خوشی و زیبایی به وجود خواهد آمد.
خیز و گلگشت چمن کن که نمانده ست به راهچشم نرگس که ز تو زان ره بخرامی یک پی
هوش مصنوعی: بلند شو و در باغ قدم بزن که دیگر به چشمان نرگس در راه تو چیزی نمانده و او از تو میخواهد که در آن مسیر بگردی.
خون خسرو به قدح کن، اگرت می بایدعاشق تست، مبادا که بگوید هی هی
هوش مصنوعی: اگر عاشق هستی و میخواهی عشق را بچشیدی، باید خون دل خود را در جام بریزی. نگذار کسی بگوید که در این مسیر، هراسی به دل راه نده.