بخش ۷۵ - رسیدن آذین از ویش به رامین
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وزش نسیم خنک و دلپذیر از سمت شرق صحبت می‌کند که بوی خوشی از گل‌ها و عطر دلبر را به ارمغان می‌آورد. او با تشبیهات زیبا می‌نویسد که بوی دلبر از بوی گلستان نیز دلپذیرتر است.
شخصیت رامین با احساسی پر از عشق به آذین، دلبر خود، فکر می‌کند و در دلش آرزوهایی پرورش می‌دهد. وقتی آذین را از دور می‌بیند، با شوق و شادابی به سمت او می‌تازد. سپس، پیک آذین نامه‌ای به رامین می‌دهد و رامین با دیدن آن نامه دچار هیجان و اشک می‌شود و به یاد دلبرش می‌افتد.
او از بوی عطر دلبر و زیبایی‌هایش یاد می‌کند و در عین حال، از غم دوری‌اش نالان است. احساس رنج و خوشبختی او در شناخت آذین و نامه‌اش به وضوح نشان داده شده است، و در نهایت پاسخی زیبا به آذین می‌نویسد که از خود او نیکوتر است. این شعر به توصیف عشق و اشتیاق عمیق رامین به آذین می‌پردازد.
خوشا بادا که از مشرق درآیدتو گویی کز گلستانی برآید
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که مانند نسیم شادیبخش از سمت مشرق بیاید، انگار که از میان گلستانی زیبا ظاهر شده است.
ز خرخیز و سمندور و ز قیصوربیارد بوی مشک و عود و کافور
هوش مصنوعی: از خر و اسب و قیصری (نوعی اسب) بوی عطرهایی چون مشک، عود و کافور به مشام میرسد.
چه خوش باشد نسیم باد خاوربه خاصه چون بود با بوی دلبر
هوش مصنوعی: چه خوش است نسیم باد صبحگاهی که به ویژه وقتی با عطر معشوق همراه باشد.
نسیمی کز کنار دلبر آیدز بوی مشک و عنبر خوشتر آید
هوش مصنوعی: نسیمی که از کنار محبوب میوزد، به خاطر بوی خوش مشک و عنبرش، لذتبخشتر و خوشعطرتر است.
نیامد از گلستان بوی نسرینچنان چون بوی ویس آمد به رامین
هوش مصنوعی: بوی گل نسرین از گلستان نیامد، مثل بویی که ویس از رامین میآید.
همی گفت این نه بوی گلستانستهمانا بوی ویش دلستانست
هوش مصنوعی: او میگفت که این بو بویی از گلزار نیست، بلکه بویی از دلانگیزی و عشق است.
چه بادست این که اومید بهی دادمرا از بوی دلبر آگهی داد
هوش مصنوعی: این چه برکتی است که به من داده شده، از عطر محبوبم آگاه شدم و امیدی به من بخشیده است.
درین اندیشه بود آزاده رامینکه آمد پیش بخت افروز آذین
هوش مصنوعی: رامین آزاداندیش در این فکر بود که به سراغ بخت افروز آذین برود.
چو آذین را بدید از دور بشناختهمانگه رخش گلگون را بدو تاخت
هوش مصنوعی: وقتی دورتر از خود دید که آذین (زینت) را، در همان لحظه چهره سرخش را شناخت و به سوی او شتابان رفت.
پیام آور فرود آمد ز بارهنه باره بد یکی پیل تخاره
هوش مصنوعی: پیامآور از فراز کوه پایین آمد و خبر آورد که یک فیل بزرگ به زمین افتاده است.
شکفته روی و خندان رفت آذینزمین بوسه کنان در پیش رامین
هوش مصنوعی: گلهای تازه شکفته و خندان، جشن را در دل زمین برپا کردهاند و در حضور رامین، پر از بوسه و محبت هستند.
دمان زو بوی مشک و بوی عنبرنه بوی مشک و عنبر بوی دلبر
هوش مصنوعی: هوا پر از بوی خوش مشک و عنبر است، اما این عطرها به خاطر وجود دلبر است، نه اینکه خودشان جذابیت خاصی داشته باشند.
چه فرخ بود آذین پیش رامینچه درخور بود رامین پیش آذین
هوش مصنوعی: آذین در پیشگاه رامین سزاوار و شایسته بود و رامین نیز لایق و مناسب آذین بود.
شده هردو به روی یکدگر شادچنانک اندر بهاران سرو و شمشاد
هوش مصنوعی: هر دو، مثل سرو و شمشاد در بهار، به یکدیگر شاد و خوشحال هستند.
پس آنگه هر دو اسپان را ببستندبه دشت سبز بر مرزی نشستند
هوش مصنوعی: سپس هر دو اسب را مهار کردند و در دشت سبز بر روی مرز نشستهاند.
پیام آور بپرسیدش فراوانز رفته حالهای روزگاران
هوش مصنوعی: پیک پیام آور از او پرسید دربارهی حال و احوال روزهای گذشته و وضعیتهای مختلفی که تجربه کرده است.
از آن پس داد وی را نامهٔ ویسهمان پیراهن و واشامهٔ ویس
هوش مصنوعی: پس از آن، او نامه‌ای به ویس داد که همانند پیراهن و لباس ویس بود.
چو رامین نامهء آن سیمبر دیدتو گفتی گور دشتی شیر نر دید
هوش مصنوعی: وقتی رامین نامه آن دختر زیبا را دید، انگار که شیر نر در دشت را دیده است.
ز لرزه سست شد دو دست و پایشربودش هوش یاد دلربایش
هوش مصنوعی: از لرزش و اضطراب، دستها و پاهایش به طور غیرقابل کنترلی بیحالت شدند و هوش و حواسش را از یاد محبوبش گرفت.
چنان لرزه به دست او برافتادکه آن نامه ز دست او درافتاد
هوش مصنوعی: دست او آنقدر لرزید که نامه از دستانش افتاد.
همی تا نامهٔ دلبر همی خواندز دیده سیل بیجاده همی راند
هوش مصنوعی: در حالی که نامهٔ محبوب را میخوانم، اشکهایم بیوقفه و بیهدف جاری میشوند.
گهی بر رخ نهادی نامه ویسگهی بر دل نهادی جامه ویس
هوش مصنوعی: گاهی نامه ویس را بر چهرهات گذاشتی و گاهی جامه ویس را بر دل خود نهادی.
گهی بویید مشک آلود جامهگهی بوسید خون آلود نامه
هوش مصنوعی: گاهی عطری خوش از لباس به مشام میرسد و گاهی نامه‌ای که خون آلود است بوسه میخورد.
یکی ابر از دو چشم او برآمدکه بارانش عقیق و گوهر آمد
هوش مصنوعی: از چشمان او، اشکهایی مانند ابر جاری شد که هر کدام مانند عقیق و جواهر میدرخشیدند.
وز آن ابر اوفتادش برق بر دلبدیدش برق آتش‌سوز در دل
هوش مصنوعی: از آن ابر، رعدی به دل او برخورد و او در دلش آتش سوزانی را احساس کرد.
گهی از دیده راندی گوهرین جویگهی از دل کشیدی آذرین هوی
هوش مصنوعی: گاهی افتخار و زیبایی را از چشمها دور میکنی و گاهی عشق و علاقهای سوزان را از دل میزدایی.
گهی چون دیوزد بیهوش گشتیفغان کردی و پس خاموش گشتی
هوش مصنوعی: گاه به حالت دیوانهوار درآمدی و فریاد زدی، اما پس از آن سکوت اختیار کردی.
گهی بیخود به روی اندر فتادیز بیهوشیش گریه برفتادی
هوش مصنوعی: گاهی بیدلیل بر روی زمین افتادی و از بیهوشیات اشک ریختی.
چو لختی هوش باز آمد به جانشصدف شد دُرّ دندان را دهانش
هوش مصنوعی: وقتی که لحظاتی از غفلت بیرون آمد و آگاهی به او برگشت، دندانش مانند صدفی شد که دُرّ گرانبها درونش قرار دارد.
همی گفت آه ازین بخت نگونسارکه تخم رنج کشت و شاخ تیمار
هوش مصنوعی: او به حال بخت بدش آه میکشد و از اینکه زحماتش هیچ نتیجهای نداشته و تنها درد و رنج را به همراه آورده، نگران است.
مرا ببرید از آن سرو جوانهکه سروستان او کاخست و خانه
هوش مصنوعی: مرا از آن درخت بلند و جوان دور کنید، چون باغ و خانهاش پر از زیبایی است.
مرا ببرید از آن خورشید تابانکه گردونش شبستانست و ایوان
هوش مصنوعی: مرا از آن آفتاب درخشان دور کنید، زیرا آسمان او تاریک و بینور است.
ز چشم من ببرد آن خوب دیدارچو از گوشم ببرد آن نوش گفتار
هوش مصنوعی: آن چهرهی زیبا که در برابر من است، به اندازهای جذاب است که گویی کلام شیرین او به گوش من نرسیده است و تنها زیبایی او مرا مجذوب کرده است.
ز دیدارش بدل داده‌ست جامهز گفتارش بدل داده‌ست نامه
هوش مصنوعی: از دیدن او دلم را تغییر دادهام و از کلامش نوشتهام را دگرگون کردهام.
قرار جان من زین جامه آمدبهار بخت من زین نامه آمد
هوش مصنوعی: حالم خوب شده و شادابی به وجودم بازگشته است، زیرا این نامه برای من خوشبختی و سرزندگی به ارمغان آورده است.
پس آنگه پاسخی بنوشت زیبابسی نیکوتر از منسوج دیبا
هوش مصنوعی: سپس او پاسخی زیبا نوشت که از بافتن پارچههای نرم و لطیف هم بهتر بود.