غزل شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر احساس می‌کند که تمام وجودش به معشوق وابسته است و او را منبع زندگی و آرامش می‌داند. معشوق نه تنها جان و روح اوست، بلکه حضورش در زندگی شاعر به او معنا و هدف می‌بخشد. شاعر در عین حال از نبود و جدایی از معشوق می‌هراسد و ابراز می‌کند که چگونه حضور او در زندگی‌اش، مانند نوری است که عالم را روشن می‌کند. او بیان می‌کند که تنها در کنار معشوق احساس امنیت و آسایش می‌کند و آماده است تا هر فدای او کند. ادامه رابطه‌شان به صورت متناوب از وصال و فراق وصف می‌شود، که نشان‌دهنده‌ی پیچیدگی‌های عشق است.
ای که در این خاکدان جان و جهانی مرا چون بروم زین سرا باغ و جنانی مرا
هوش مصنوعی: ای کسی که در این دنیا و خاک، زندگی و وجود من را در اختیار داری، وقتی که از این خانه و مکان میروم، به من باغ و باغچهای از نعمتها و زیباییها عطا کن.
جان مرا جان توئی لعل مرا کان توئی در دل ویران توئی گنج نهانی مرا
هوش مصنوعی: تو جان من هستی و مروارید من نیز تو هستی. در دل ویران من، تو همان گنجینه پنهانی هستی.
آن که به دل می‌دمد روح سخن هر دممتا نزند یک نفس بی دمش آنی مرا
هوش مصنوعی: کسی که به دل من زندگی و روح می‌بخشد، هر لحظه سخنانش را به من منتقل می‌کند، تا جایی که اگر یک لحظه هم از او دور شوم، دلم تنگ می‌شود.
شب همه شب تا به صبح هم‌نفس من توئی روز چو کاری کنم کار و دکانی مرا
هوش مصنوعی: شبت را تا صبح با من میگذرانی و در طول روز وقتی کار می‌کنم، تو همیشه در افکارم هستی و به یاد تو هستم.
تا که به محفل دَرَم با تو سخن می‌کنم چون که به خلوت روم مونس جانی مرا
هوش مصنوعی: وقتی که در جمع و محفل با تو صحبت می‌کنم، در خلوت که میروم، همدم و همرازم روح من است.
یک نفس از پیش تو گر بروم گم شوم چون به تو آرم پناه امن و امانی مرا
هوش مصنوعی: اگر لحظهای از پیش تو دور شوم، جا و مکانی برایم نیست و گم میشوم. وقتی که به تو برگردم، احساس امنیت و آرامش می‌کنم.
گر تو برانی مرا جان ز فراقت دهم جان به وصالت دهم گر تو بخوانی مرا
هوش مصنوعی: اگر مرا طرد کنی، جانم را از دلتنگی برای تو میدهم، اما اگر مرا بخوانی، جانم را برای وصالت تقدیم می‌کنم.
گه به وصالم کشی گه ز فراقم کشی گاه چنینی مرا گاه چنانی مرا
هوش مصنوعی: گاهی به من نزدیک میشوی و گاهی دور میشوی؛ گاهی اینگونهای و گاهی آنگونه.
فیض به تو رو کند رو چو به هر سو کند نور تو عالَم گرفت قبله از آنی مرا
هوش مصنوعی: اگر فیض و رحمت به سمت تو روان شود، مانند نوری که به هر سو میتابد، نور تو بر کل جهان تاثیر گذاشته و همه مکانها به سمت تو جهتدار میشوند.