غزل شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و محبت الهی سخن می‌گوید و به ارتباط عمیق خود با خداوند اشاره می‌کند. او خدا را به عنوان منبع شادی و آزادی در زندگی معرفی می‌کند و می‌گوید که با وجود مشکلات و غم‌ها، عشق و لطف خداوند به او امید و دلگرمی می‌دهد. شاعر به‌طور خاص از تسکین و پشتیبانی در لحظات دشوار یاد می‌کند و به نوعی از احساس اسارت در محبت خدا حرف می‌زند. در نهایت، او از خداوند درخواست می‌کند که در غم‌ها و چالش‌هایش یاری‌اش کند.
ای زتو خرّم دل آباد ما وز تو غمگین خاطر ناشاد ما
هوش مصنوعی: تو سبب خوشحالی و سرزندگی دل ما هستی و برعکس، نبود تو باعث ناراحتی و اندوه خاطر ما میشود.
عشق تو آزادی در بندگی بندهٔ تو گردن آزاد ما
هوش مصنوعی: عشق به تو مانند آزادی است در حالی که بندگی تو، برای ما عزتی به ارمغان میآورد.
ای گشاد بندهای بسته توبستهٔ تو بند ما در زاد ما
هوش مصنوعی: ای کسی که گرههای زندگیام را باز میکنی، تو که در بندهایی گرفتار شدهای، اما ما در زادگاهمان به تو وابستهایم.
ای زتو آباد دلهای خراب وی زتو ویران دل آباد ما
هوش مصنوعی: تو باعث شادابی دلهای ویران هستی و همانطور که تو دلهای خراب را آباد میکنی، دل آباد من هم به ویرانی میافتد.
ای که هستی در دل ما روز و شب وقت جوش لطف میکن یاد ما
هوش مصنوعی: تو که همیشه در دل ما حضور داری و هر لحظه به یاد ما هستی، لطف خود را بر ما نازل کن.
داد تو بر عاشقان بیداد کرد داد بیداد تو آخر دادما
هوش مصنوعی: تو با عشقت به عاشقان ظلم کردی، اما در نهایت، همان ظلم تو باعث شد که ما به فریاد بیفتیم.
دادما بیداد مااز داد تستای اسیر داد تو بیداد ما
هوش مصنوعی: به حقایق و عدالت باید توجه کرد، زیرا تو ای که دچار ناراحتی و درد شدهای، باید بدانی که ما به خاطر تو به فریاد آمدهایم و خواستار عدالت هستیم.
شکوه ها داریم از بیداد خود داد ما ده داد ما ده داد ما
هوش مصنوعی: ما از ظلم و ستم خود شکایت داریم؛ ای خدای داد، ما را کمک کن!
از تو میجوئیم در عشقت مددای زتو در هر غم استمداد ما
هوش مصنوعی: از تو کمک میطلبیم در عشق، ای کسی که در هر مشکلاتی به تو پناه میبریم.
فیض ا زتو هم پناه آرد بتو ا ی بتو خوش خاطر ناشاد ما
هوش مصنوعی: از تو فیض و رحمت نصیب میشود و تو، ای معشوق، در دل ما که غمگین هستیم، آرامش میبخشی.