غزل شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند طلب می‌کند که طعم و لذت عبادت را به او بچشاند و او را در زمان قیامت دریغ نکند. او از خدا می‌خواهد که در اعمال دینی‌اش، مانند تکبیر و سجده، بر روحش بیفزاید و با بصیرتی عمیق به او نگاه کند. همچنین از خدا می‌خواهد که او را از وسوسه‌های ابلیس و موانع دور نگه دارد و در دقایق دعا و عبادت به او کمک کند. شاعر تأکید می‌کند که می‌خواهد از عشق، معرفت و بندگی خالی نماند و در نهایت، از خدا می‌خواهد که وجودش را کامل کند.
یا رب بریز شهد عبادت بکام ما ما را زما مگیر بوقت قیام ما
هوش مصنوعی: ای پروردگارا، لطف کن و شیرینی عبادت را به کام ما بریز. ما را در زمان قیام و برپاییامان فراموش نکن.
تکبیر چون کنیم مجال سوی مده در دیدهٔ بصیرت والا مقام ما
هوش مصنوعی: وقتی که نوبت به گفتن اللهاکبر میرسد، مجال را به کسی ندهید؛ زیرا در نگاه بصیرت، جایگاه ما بسیار بلند است.
ابلیس را به بسمله بسمل کن و بریز ز امّ الکتاب جام طهوری بکام ما
هوش مصنوعی: ابلیس را با ذکر بسمالله نابود کن و از کتاب اصلی، جام پاکی را به کام ما بریز.
وقت رکوع مستی ما را زیاده کن در سجده ساز ذروهٔ اعلی مقام ما
هوش مصنوعی: در زمانی که در حال رکوع هستیم، ای عشق، حال و هوای مستیام را بیشتر کن و در سجده، مقام والای ما را به اوج برسان.
وقت قنوت ذرهٔ از ما بما ممان خود گوی و خود شنو زلب ما پیام ما
هوش مصنوعی: در لحظهٔ دعا و نیایش، به چیزی از خودت متکی نباش. فقط پیام ما را از زبان ما بشنو و به خاطر بسپار.
در لجّهٔ شهود شهادت غریق کن از ما بگیر مائی ما سلام ما
هوش مصنوعی: در عمق دریای شناخت، ما را در حقیقت غرق کن و از ما چیزی مگیر، فقط سلام ما را بپذیر.
هستی زهر تمام ، خدایا تمامتر کن شایداگر تمام کنی ناتمام ما
هوش مصنوعی: خدایا، هستی را که تلخی و زهر دارد، به نهایت برسان; شاید اگر آن را به کمال برسانی، نواقص و کمبودهای ما هم برطرف شود.
فیض است و ذوق و بندگی و عشق و معرفت خالی مباد یکدم از این شهد کام ما
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که لحظهای از لذت و خوشی، عشق، آگاهی و بندگی خالی نباشیم و همیشه از این نعمتها بهرهمند باشیم.