غزل شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر گذرایی زندگی و عدم ثبات لذت‌ها و دردهاست. شاعر تأکید می‌کند که شادی‌ها و غم‌ها همچون سیلابی هستند که به سوی عدم پیش می‌روند و هیچ یک ماندگار نیستند. او می‌گوید که هر واقعه‌ای که بر انسان می‌گذرد، راهی به سوی نیستی دارد و زندگی در نهایت خواب و خیالی است که در صفحات نوشته‌ها ثبت می‌شود. با وجود مشکلات و رنج‌ها، باید به یاد داشته باشیم که هر سختی با امید و رحمت خداوند همراه است. بهتر است در مشکلات صبور باشیم و به دنبال خیر نهایی باشیم، زیرا در نهایت فیض و امید در پروردگار می‌باشد.
لذات نماند و الم‌هاشادی گذرد چو برق و غم‌ها
هوش مصنوعی: لذت‌ها پایدار نیستند و غم‌ها باقی نمیمانند؛ خوشحالی سریع فراموش می‌شود و غم‌ها نیز به سرعت از بین می‌روند.
غمناک مباش ازآن و زین خوشچون هردو رود سوی عدم‌ها
هوش مصنوعی: ناراحت نباش از این و آن، چون هر دو به سوی نیستی می‌روند.
هر حادثه‌ای که بر سر آیدهم سوی عدم کشد قدم‌ها
هوش مصنوعی: هر واقعه‌ای که اتفاق بیفتد، در نهایت به سوی فنا و نیستی خواهد رفت.
هر یسری راست عسر در پیهر عسری را ز پی کرم‌ها
هوش مصنوعی: هر سختی و دشواری پس از خود آسانی و راحتی را به همراه دارد، و این به خاطر نعمتها و رحمتهای خداوند است.
آخر همه خواب با خیالیستالا به نوشتهٔ قلم‌ها
هوش مصنوعی: در پایان همه خوابها، تنها خیالهایی وجود دارد که در نوشتههای قلم‌ها ثبت می‌شود.
کز بهر جزای زشت و نیکوماند به صحیفه‌ها رقم‌ها
هوش مصنوعی: به خاطر پاداش اعمال خوب و بد، نشانهها و نوشته‌ها در دفترها باقی میمانند.
لذات نماند و بمانداز پیروی هوا ندم‌ها
هوش مصنوعی: لذت‌ها باقی نمیمانند و نتیجهی پیروی از هوای نفس، ندامت و پشیمانی است.
هر محنت و هر بلا که بینیکفّاره شمار بر ستم‌ها
هوش مصنوعی: هر سختی و مشکلی که به آن برخورد کنی، باید آنها را جبران و به نوعی پاسخگو باشی به ظلمهایی که انجام دادهای.
اندوه چو ماحی گناهستخوش‌تر که در آن کشیم دم‌ها
هوش مصنوعی: غم و اندوه شبیه به دریا است و بهتر است که در میان آن، نفسهای خود را به آرامی بکشیم و با آن مواجه شویم.
آن کن که به عاقبت بود خیرفیض است و امید بر کرم‌ها
هوش مصنوعی: آنچه را که در نهایت به نیکویی میانجامد، انجام بده و امیدوار به بخششها باش.