غزل شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به طور کلی به تاثیرات عمیق عشق و شوق در دل انسان می‌پردازد. شاعر از احساس دیوانگی و بیگانگی ناشی از عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه عشق او را از خود بیگانه کرده و در دلش گنجینه‌ای پنهان ساخته است. او به تأثیرات عشق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند، از جمله سوختن در شمع محبت و پذیرش اشک‌هایش. همچنین به توصیف زلف‌های محبوب می‌پردازد که مانند عشقی پریشان بر دلها اثر می‌گذارد. در نهایت، تأکید بر این است که عشق به زندگی و موجودات معنا و روح می‌بخشد.
یک نظر مستانه کردی عاقبت عقل را دیوانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: یک نگاه پر از شیطنت و شور به من انداختی و در نتیجه، عقل و منطقم را به هم ریختی و دیوانهام کردی.
با غم خود آشنا کردی مرا از خودم بیگانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: من را با غم و اندوه خود آشنا کردی و در نهایت باعث شدی که از چهره واقعی خودم دور شوم و بیگانه گردم.
در دل من گنج خود کردی نهان جای در ویرانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: در دل من، گنجی را پنهان کردی و در نهایت، باعث ویرانی من شدی.
سوختی در شمع رویت جان منچارهٔ پروانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبای تو مانند شعلهای است که جان من را میسوزاند و در نهایت، پروانگی من را سرنوشتساز میکنی.
قطرهٔ اشک مرا کردی قبول قطره را در دانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: اشک من را به عنوان یک احساس پذیرفتی و در نهایت این احساس کوچک را به چیزی بزرگتر تبدیل کردی.
کردی اندر کلّ موجودات سیر جان من کاشانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: تو در میان تمام موجودات سیر و سفر کردی و در پایان جان من را به منزلت بخشیدی.
زلف را کردی پریشان خلق را خان و مان ویرانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: زلف‌های تو زندگی مردم را به هم ریخته و خانه و کاشانهشان را ویران کرده است.
مو بمو را جای دلها ساختی مو بدلها شانه کردی عاقبت
هوش مصنوعی: تو به دقت دلها را همانند مو کنار هم چیدهای و به تدریج به رابطهها رسیدی، اما در نهایت به چه نتیجهای دست یافتهای؟
در دهان خلق افکندی مرا فیض را افسانه کردی عاقبت
حدیث عشق مرا در دهان همه مردم انداختی و مرا رسوا ساختی ،ازاین روی حکایت عشق من مبدل به افسانه و شهره آفاق گردید