غزل شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عاشقانه و وابستگی شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر کعبه را به عنوان پناهگاه خود می‌داند و ابرو و چهره معشوق را قبله‌ای برای خودش می‌بیند. او به زیبایی‌های چشمان معشوق اشاره می‌کند که هم به شدت فریبنده و هم خطرناک است. شاعر در بیان سرنوشت و احساساتش به غم و اندوه ناشی از دوری و جدایی از معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که آلام و مصیبت‌ها ناشی از عشق اوست. او همچنین از بی‌کفایتی خود در مقابل محبت و قهر معشوق سخن می‌راند و در نهایت به تأثیر منفی این عشق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
کعبهٔ وصل تو پناه منست طاق ابروت قبله گاه منست
هوش مصنوعی: محل خود را در عشق تو میبینم و زیبایی ابروهای تو برای من چنان مقدس است که همیشه به سوی آن مینگرم.
چشم فتان مست خونریزت خود زبیداد خود پناه منست
هوش مصنوعی: چشمان زیبا و جذاب تو همچون شمشیری خونآشام، خودشان پناهگاه من هستند و من تنها به آنها پناه میبرم.
خود ره لشگر غمت دادم غارت خان و مان گناه منست
هوش مصنوعی: من با دست خودم راه لشگر غم را به سوی خود باز کردم و تمام دارایی و زندگیام را به خاطر اشتباهاتم از دست دادم.
بنگاهی اگر خراب شدم چشم مست تو عذرخواه منست
هوش مصنوعی: اگر به من نگاه کنی و ببینی که در حال از هم پاشیدگی و خراب شدن هستم، چشمهای زیبای تو به نوعی دلیل و عذر من خواهد بود.
شد دلم خون زروی گلگونت اشک خونین من گواه من است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی تو به شدت غمگین و ناراحت شده است و اشکهای خونین من به خوبی میتوانند این ناراحتی را نشان دهند.
روی و راه دگر نمیدانم لطف و قهر روی و راه منست
هوش مصنوعی: من دیگر نمیدانم کدام راه را بروم، زیرا خوشی و ناراحتی به چهره و رفتار تو وابسته است.
فیض روز تو هم تیره از آنست بخت من هم سیه ز آه منست
هوش مصنوعی: روز تو نیز به خاطر بیصبری من تاریک و ناامید است و بخت من هم به خاطر غم و اندوهی که دارم، در سایهٔ حسرت و افسردگی قرار گرفته است.