غزل شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و حالات درونی خود می‌پردازد. او از شور و هیجانی در سرش صحبت می‌کند که ناشی از عشق و آرزوهاست. هر لحظه از چشمان محبوب خود غم و شادی را در دلش حس می‌کند و دلش در تلاطم است. او می‌گوید که در پس پرده غیب، ساقی‌ای وجود دارد که باعث مستی و شیدایی او می‌شود.گرچه درونش پر از آشوب و هیجان است، اما بیرون ظاهری آرام دارد. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که آرزوها و تمنای عشق در دل هر کسی وجود دارد و جهان پر از زیبایی و ارزشمند شده است. در نهایت، او به فیض و برکت عشق اشاره می‌کند که همچون دریا بی‌پایان است.
در سرم فتنه ای و سودائیست در سرم شورشی و غوغائی است
هوش مصنوعی: در ذهن من آشفتگی و هیجانی وجود دارد. در سرم یک شورش و تلاطم احساس میکنم.
هر دم از ترک چشم غمازی در دلم غارتی و یغمائیست
هوش مصنوعی: هر لحظه که چشمان زیبا و فریبندهات را میبینم، دل من دستخوش دزدی و تاراجی می‌شود.
پس این پرده دلربائی هست دل زجا رفتن من از جائیست
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که جذابیت و زیباییای که وجود دارد، باعث می‌شود که دل من از مکان و موقعیت خود خارج شود و به سمت چیزی دیگر برود. به عبارت دیگر، عشق یا زیبایی به قدری قدرتمند است که انسان را از دنیای خود دور می‌کند.
ساقئی هست زیر پردهٔ غیب که بهر گوشه مست و شیدائیست
هوش مصنوعی: ساقی‌ای وجود دارد که در عالم پنهان میباشد و به هر گوشهای، باده و نشہ میافشاند.
در درون هست خمر و خماری کز برون مستئی و هیهائیست
هوش مصنوعی: در درون انسان حالتی از سرخوشی و شیدایی وجود دارد که از بیرون بهنظر میرسد نشانهای از مستی و هیاهو باشد.
از تو ای آرزوی دل شدگاندر دل هر کسی تمنائیست
هوش مصنوعی: تو آرزوی دلهای عاشقان هستی و در دل هر کسی خواستهای از تو وجود دارد.
عالمی پر زدر و گوهر شد مگر این طبع فیض دریائیست
هوش مصنوعی: دنیا پر از دانش و زیبایی است، مگر اینکه این ذات فیض همچون دریا گسترده و وسیع باشد.