غزل شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از عشق و جنون است. شاعر به اختلالات ذهنی و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید جنون او را در بر گرفته و سرش را پر از سودا و خیالات کرده است. او به عاقلانی که مدعی خرد هستند اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در واقع، عشق و جنون او از آن‌ها بالاتر است. شاعر از درد و وحشت این دنیا شکوه می‌کند و از اینکه در راهی به سوی آخرت گام برنمی‌دارد، نگران است. در نهایت، به شخصی به نام فیض هشدار می‌دهد که از نزدیکی با افراد بیگانه پرهیز کند، زیرا او به خوبی می‌بیند که عشق و جنون او را به سمت خود کشیده است.