غزل شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده تلخی زندگی بدون ارتباط با خدا و عشق به اوست. شاعر بیان می‌کند که بندگی غیر از خدا بی‌ارزش و تلخ است و زندگی در دوری از او به زهر می‌ماند. تنها عشق به خداست که می‌تواند شیرینی و خوشی به جان انسان ببخشد. شاعر توصیه می‌کند که باید از گناهان توبه کرد و عمر را در طاعت خدا سپری کرد، زیرا زندگی بدون بندگی او نیز تلخ و بی‌مفهوم است. در نهایت، رسیدن به کمک و فیض الهی را از شروط اصلی برطرف کردن تلخی‌ها می‌داند.
جز خدا را بندگی تلخ است تلخ غیر را افکندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: بغیر از خدا، بندگی تجربهای تلخ و ناگوار است. بندگی غیر خدا هم سختی و تلخی خاص خود را دارد.
زیستن در هجر او زهرست زهر بی وصالش زندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: زندگی در دوری او مانند زهر است و بدون وصالش، زندگی بسیار تلخ و ناگوار میشود.
جز بعشقش نیست شیرین کام جان روحرا افسردگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: زندگی شیرین فقط با عشق او معنا پیدا می‌کند و در غیر این صورت، روح انسان به درد و افسردگی دچار میشود.
گر نبودی مرک مشکل میشدی دربلا پایندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: اگر مشکل مرک وجود نداشت، در سختیها باقی ماندن، تلخی را به همراه دارد.
از گناه امروز اینجا توبه کن برملا شرمندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: از گناهانی که امروز انجام دادهای، اینجا عذرخواهی کن؛ زیرا افشای آنها موجب شرمندگی بسیار تلخی خواهد شد.
عمر جز در طاعت حق مگذران باطلانرا بندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: زندگیات را تنها در خدمت به خدا بگذران، زیرا بندگی بیفایده برای بیاهمیتها، تلخی و سختی دارد.
تا رسد در تو مدد کز فیض را در رهت واماندگی تلخست تلخ
هوش مصنوعی: زمانی که کمک و کمککردن از نعمتها به تو برسد، در مسیر تو ماندن و درجا زدن بسیار سخت و ناگوار است.