غزل شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و عارفانه سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش به چیزهای دنیوی تمایل ندارد و تنها آرزویش عشق است. او اعتراف می‌کند که از دنیا و زنده‌گی خسته است، اما این خستگی به دلیل فقدان لذت و خوشی نیست، بلکه به خاطر وجود غم در دل و عدم جا برای آن است. عاشق واقعی به مرگ نمی‌اندیشد و برای او فرقی ندارد که در آسمان باشد یا زمین. او توصیه می‌کند که اگر دنیا را می‌خواهی، باید دل خود را از آن جدا کنی، زیرا دوستی با دنیا هیچ ارزش واقعی ندارد. عشق حقیقی بالاتر از هر چیز دیگر است و هیچ‌گاه از آن بی‌نصیب نخواهی ماند.
سرم سودای سودائی ندارددلم پروای پروائی ندارد
هوش مصنوعی: سرم هیچ کجای خاصی را نمیخواهد و دلم هم هیچ دغدغهای ندارد.
بجز سودای عشق لا ابالیسر شوریده سودائی ندارد
هوش مصنوعی: جز اشتیاق به عشق، هیچ چیز دیگری نمیتواند دل بیقرار و آشفتهام را تسکین دهد.
بجز پروای بی‌پروا نگاریدل دیوانه پروائی ندارد
هوش مصنوعی: جز عشق و علاقه به آن بی‌پروا و بیخود، دل دیوانه هیچ علاقه و توجهی ندارد.
دل آزاده‌ام از هر دو عالمتمنای تمنائی ندارد
هوش مصنوعی: دل آزاد من از همه چیز، نه به چیزی از این دنیا و نه از آن دنیا هیچ آرزویی ندارد.
دلم از زندگانی سرد از آن نیستکه دیک عیش حلوائی ندارد
هوش مصنوعی: دل من از زندگی بیانگیزه و سرد نیست، زیرا که لذتی در زندگیام وجود ندارد.
دلم از زندگانی سرد از آنستکه غم در دل دگر جائی ندارد
هوش مصنوعی: دل من از زندگی بیرمق و بیحس شده، زیرا دیگر جایی برای غم و ناراحتی در دل من نمانده است.
دل عاشق نمی‌اندیشد از مرگکه بر آزادگان پائی ندارد
هوش مصنوعی: دل عاشق درباره مرگ فکر نمیکند، زیرا مرگ برای آزادگان تأثیری ندارد.
چو عیسی جای او در آسمانستکه در روی زمین جائی ندارد
هوش مصنوعی: عیسی در آسمان جایگاه ویژهای دارد و در زمین، جایی برای او نیست.
اگردنیات باید دل بکن زوکه دنیا دوست دنیائی ندارد
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از دنیا استفاده کنی، باید از آن دلت را جدا کنی؛ زیرا دنیا هیچ دوستی برای ما ندارد.
نباشد هیچ عقیائی به ار عشقنگوئی فیض عقبائی ندارد
هوش مصنوعی: اگر در عشق سخن نگویی، هیچ عقلی وجود ندارد و در واقع از عشق، بهرهای نخواهی برد.