غزل شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: این متن به ستایش افرادی می‌پردازد که رابطه‌ای عمیق و نزدیک با خدا برقرار کرده‌اند و از دنیا و خواسته‌های آن فاصله گرفته‌اند. شاعر به خوشا بودن کسانی اشاره می‌کند که دل از دنیا کنده و به خدا پیوسته‌اند، به خود و هوس‌های دنیوی پشت کرده‌اند و در سختی‌ها ثابت قدم مانده‌اند. همچنین، او بر اهمیت عمل به علم و دانش تأکید می‌کند و اشاره می‌کند که کسانی که در تنهایی به خدا پناه می‌برند و از لذات دنیا می‌گذرند، در واقع به مقام حقیقت و بقا دست می‌یابند. به طور کلی، متن دعوت به ترک دنیا و رسیدن به حقیقت و نزدیکی به خداست.
خوشا آنکو انابت با خدا کردبحق پیوست و ترک ماسوا کرد
هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که به سوی خدا بازگشت و با حق ارتباط برقرار کرد و از هر چیز دیگری دل برید.
خوشا آنکو دلش شد از جهان سردگذشت از هر هوس ترک هوا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از دنیای سرد و بیاحساس دل بکند و از همه آرزوها و خواستهها چشم بپوشد.
خوشا آنکسکه دامن چید از غباربیار واحد فرد اکتفا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از گرد و غبار دامن خود را پاک کرد و برای زندگیاش به یک فرد خاص اکتفا نمود.
خوشا آنکسکه فانی گشت از خودز تشریف بقای حق قبا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از خودش فانی شده و با این کار، جزء ماندگاری حقیقت را در بر گرفته است.
خوشا آنکو در بلا ثابت قدم ماند بجان و دل بعهد او وفا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در سختی‌ها استقامت نشان دهد و با جان و دل به عهد و پیمان خود وفادار بماند.
خوش آنکو لذت دار الفنا رافدای لذت دار البقا کرد
هوش مصنوعی: فرد خوشبخت و عاقل کسی است که لذتهای موقتی و گذرا را برای دستیابی به لذتهای پایدار و ماندگار رها می‌کند.
خوش آن دانا که هر دانش که اندوختیکایک را عمل بر مقتضا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن فرد باهوش که هر دانشی را که کسب کرده، به طور عملی در زندگی خود به کار میگیرد و براساس آن عمل می‌کند.
خوشا آنکو بحدس صایب عقلمهم و نامهم از هم جدا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن کسی که با درک درست، مسائل اصلی و فرعی را از یکدیگر تفکیک کرده است.
خوشا آنکو به تنهائی گرفت انسچو فیض ایام بگذشته قضا کرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در تنهایی خود آرامش و انس پیدا کند، همچنان که ایام گذشته بر او گذشته است.