غزل شمارهٔ ۳۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تجربه عاشقانه خود و تاثیری که عشق بر روح و جانش گذاشته، صحبت می‌کند. او می‌گوید که عشق مانند شرابی است که جانش را سرشار کرده و به او حکمت بخشیده است. با اشاره به ترک خواسته‌های دنیوی و گذر از چالش‌های زندگی، احساس می‌کند که به حالت بهشتی رسیده است. همچنین، اگرچه دلش از دنیای مادی بیزار شده، اما با آگاهی به حقیقت، به دنیای بالاتر و معنوی دست یافته است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که در خواهش و عشق ورزیدن با خدا، می‌تواند از خود رها شود و تنها در یاد دوست زندگی کند. او به مرور زمان و عمرش نیز افسوس می‌خورد که چگونه فرصت‌های عاشقانه از دست رفته‌اند.
شراب عشقم اندر کام جان شدز جانم چشمهٔ حکمت روان شد
هوش مصنوعی: عشق من مانند شرابی در دل و جانم جاری شد و از وجودم چشمهای از حکمت برآمد.
ز ترک کام کام دل گرفتمچو در دوزخ شدم دوزخ چنان شد
هوش مصنوعی: من از عشق و زیبایی ترک، به آرزوهای دل رسیدم. هنگامی که وارد دوزخ شدم، دوزخ به گونهای برایم تغییر کرد که احساس لذت و سرور کردم.
ز خواهش چون گذشتی در بهشتیمکرر من چنین کردم چنان شد
هوش مصنوعی: وقتی از خواستهها و deseos خود عبور کنی، به نوعی به بهشتی دست پیدا میکنی. من نیز چنین روشی را در پیش گرفتم و نتیجهاش این شد.
چو دل دید آنجهان بیزار شد زینز حق آگه چو شد زان هم جهان شد
هوش مصنوعی: وقتی دل از این دنیا مأیوس شد و به حقیقت پی برد، آنوقت از این عالم نیز دوری جست.
جهان شد زینجهان و از جهان دلفراز هر مکان و لامکان شد
هوش مصنوعی: جهان از این دنیا جدا شده و دل از هر جا و بیجایی بالا رفته است.
بخدمت از بزرگان میتوان ربودبهمت از ملایک میتوان شد
هوش مصنوعی: از بزرگترها میتوان خدمتآموزی آموخت و از فرشتگان میتوان همت و اراده قوی گرفت.
بنام دوست از خود میتوان رفتبیاد دوست بی‌خود میتوان شد
هوش مصنوعی: با نام خدا میتوان به خود فکر نکرد و از خویشتن دل کند، اما برای عشق و یاد دوست، میتوان به بیخودی رسید و خود را فراموش کرد.
بفکر عشقبازی دیر افتاددریغا عمر فیض اکثر زیانشد
هوش مصنوعی: در دل عشق و محبت دیر شروع کردهایم و افسوس که عمر برای استفاده از این زیبایی بسیار کوتاه است و بیشتر از آنچه که بدست آوردیم، از دست رفته است.