غزل شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر ابراز می‌کند که بدون وجود معشوق نمی‌تواند زندگی کند و احساس خستگی و غم را تجربه می‌کند. او نمی‌تواند حتی لحظه‌ای از فراق معشوق را تحمل کند و به شدت به عشق و زیبایی او نیازمند است. شاعر به کمبود وجود معشوق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که در غم معشوق غرق شده و نمی‌تواند به زندگی عادی خود ادامه دهد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به او نظر بیندازد و او را از این حال رهایی ببخشد.
بی تو یکدم نمی‌توانم بودخستهٔ غم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: بدون تو حتی برای یک لحظه نمی‌توانم زندگی کنم، زیرا معنای غم و اندوه را نمی‌توانم تحمل کنم.
ذرهٔ تا ز من بود باقیبا تو همدم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: هر چیزی که از من به یادگار مانده، حتی ذرهای، دیگر با تو همراه نمیشود. من نمی‌توانم در کنارت باشم.
بی‌لقایت نمی‌توانم زیستبا لقا هم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: بدون دیدار تو نمی‌توانم زندگی کنم و با وجود تو نیز نمی‌توانم در کنار تو بمانم.
نظری کن مرا ز من بستانهمدم غم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: لطفاً نگاهی به من بیانداز و مرا از خودم بگیر؛ چون نمی‌توانم با اندوه تو به همراهی ادامه دهم.
بنگاهی بلند کن قدرمبیش ازین کم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: به خودت نگاهی عمیق بینداز، من بیشتر از این نمی‌توانم خودم را پایین بیاورم.
تا بکی غم خورم که غم نخورمدر غم غم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: تا کی باید غم بخورم در حالی که نمیخواهم غم بخورم؟ در دل این غم، نمی‌توانم زندگی کنم.
جام گیتی نمای عشقم دهکمتر از جم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: دنیا تنها نمایش عشق من است و کمتر از جمشید، پادشاه افسانهای، نمی‌توانم باشم.
عشق سورست و عقل ماتم منزار ماتم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: عشق برای من پر از شادی و سرور است، در حالی که عقلِ من در حال سوگواری و اندوه است. من نمی‌توانم در این حالتِ اندوه باقی بمانم.
فیض میگوید مزن دم سردواقف دم نمی‌توانم بود
هوش مصنوعی: فیض میگوید که در زمان بیتحرکی و سرد، صحبت نکنید؛ چون من نمی‌توانم به خوبی و دقت به آنچه میگویید گوش دهم.