غزل شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و عشق به معشوق می‌پردازد و بیانگر حالتی از شگفتگی و شور در عشق است. شاعر به لطافت و زیبایی‌های نهانی و آشکار معشوق اشاره می‌کند و از تأثیرات عمیق جمال او بر دل و جان خود صحبت می‌کند. او به درک و دریافت‌های درونی‌اش اشاره می‌کند و به نوعی از سیر و سلوک در عشق و عرفان می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق و نقش آن در گشایش دل و حل مشکلات سخن می‌گوید و به دستان لطف و محبت معشوق به عنوانعامل شفا و رهایی از کدورت‌ها اشاره می‌کند. در نهایت، او به حالت بی‌خودی و فروتنی در برابر عشق اشاره می‌کند و از برای او ایده‌آل‌های بلندی دارد که در برابر این زیبایی به خاکی در می‌آید.
ز نکتهای بیانت خرد فزوده شودز لطف‌های نهانت نبوده بوده شود
هوش مصنوعی: از نکتههایی که در بیان تو نهفته است، انسان خرد و دانش بیشتری به دست میآورد و از محبتها و نکات پنهانی تو، چیزهای ارزشمندی به وجود می‌آید.
چو نکتهٔ شنوم زان دهان پنهانیدری ز غیب بروی دلم گشوده شود
هوش مصنوعی: زمانی که از آن دهان پنهانی نکتهای بشنوم، در دلم دری از غیب گشوده میشود.
به گوهر سخنی زان لب عقیق مراهزار عقده مشکل ز دل گشوده شود
هوش مصنوعی: با گفتار زیبا و ارزشمندی که از این لبهای گوهرشده میرسد، هزاران نگرانی و مشکل از دل من برطرف خواهد شد.
جمال شاهد غیبی بچشم حق بینانعیان در آئینهٔ طلعتت نموده شود
هوش مصنوعی: زیبایی معشوقی غیبی برای دیدگان حقیقت بین به وضوح نمایان شده و در آئینه چهرهات تجلی یافته است.
نموده چهره در آئینهٔ جمالت حقکه صدق بندگیم در تو آزموده شود
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبایت در آینه نمایان شده است، تا اینکه صداقت و بندگیام نسبت به تو آزمایش گردد.
اگر نهی ز سر لطف بر سرم دستیز رفعت این سر پستم بچرخ سوده شود
هوش مصنوعی: اگر بخواهی با محبت دستی بر سر من بگذاری، ممکن است این سر پست من به خاطر آن حرکت، بالا برود و به سمت بلندی برود.
بیا و این ید بیضا بسینهٔ من نهبود ز زنگ کدورت دلم زدوده شود
هوش مصنوعی: بیا و این دستان روشن و سفیدی را به من بده تا زنگ و کدورت دل من از بین برود.
جمال تو ز سر اهل دل رباید هوشبمن نمای که هوشم ز سر ربوده شود
هوش مصنوعی: زیبایی تو آنقدر دلربا است که عقل و هوش اهل دل را میگیرد؛ نسیم چهرهات را نشانم بده تا ببینم که چطور عقل من نیز از دست میرود.
خوشا دمی که بیک جلوه‌ام کنی بی‌خودنبوده بوده مرا بوده‌ام نبوده شود
هوش مصنوعی: خوشا لحظهای که با زیباییات مرا مست کنی، چون در این حالت من دیگر وجود نخواهم داشت و تمام احساسات و وجودم در تو محو میشود.
سرم چو خاک شود بر سر رهی افتمبود گذر کنی آنجا بپات سوده شود
هوش مصنوعی: وقتی سرم مانند خاک بر زمین بیفتد و در راهی که تو میگذری قرار بگیرد، گامهای تو بر آن خاک خواهد سایید.
ز زلفهای بلندت خرد ز دست رودز حلقهای کمندت جنون فزوده شود
هوش مصنوعی: از موهای بلندت عقل و خرد در دست نابود میشود و از حلقههای کمندت، جنون و دیوانگی افزایش مییابد.
گهی هلال و گهی بدر در سر زلفتنماید ار بنسیمی زهم گشوده شود
هوش مصنوعی: برخی مواقع زلفهایت مانند هلال زیبا و گاهی مانند ماه کامل درخشنده است. اگر نسیمی به آنها بوزد، زیباییاش بیشتر نمایان میشود.
بچشم پاک چو بیند بروی خوب تو فیضجمال شاهد لاریبیش نموده شود
هوش مصنوعی: زمانی که چشمان پاک و خالص، صورت زیبا و دلربای تو را میبینند، از جمال و زیبایی تو بهرهای بدون شک و تردید خواهند برد.
زبان به بندم از این پس ز گفتگو شایدز پستهٔ شکرینت سخن شنوده شود
هوش مصنوعی: از این پس زبانم را بیرون نخواهم آورد و سکوت میکنم، چرا که شاید فقط از پستهی شیرین تو بتوانم سخنی بشنوم.