غزل شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره تأثیر لطافت و زیبایی محبوب بر جان و دل انسان است. شاعر از تجربه‌ای لذت‌بخش صحبت میکند که هر بار با دیدن یا شنیدن محبوبش، جانش تازه میشود و دلش شاداب می‌گردد. به عبارت دیگر، هر بار که او لبخند می‌زند یا سخن می‌گوید، زندگی و نشاط جدیدی در دل شاعر ایجاد میشود. این احساسات به طور مداوم و به شکل مکرر در شعر بازتاب یافته و نشان‌دهنده عمق عشق و زیبایی است که در وجود محبوب نهفته است. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که سخن و فیضی که از محبوبش می‌شنود، به منبعی از زندگی و شادی تبدیل میشود.
جان از لطافت بدنش تازه می‌شوددل از حلاوت سخنش تازه میشود
هوش مصنوعی: روح انسان با نرمی و لطافت جسم او تجدید میشود و قلب او از شیرینی کلامش شاداب می‌گردد.
هر دم حیات تازه از آن خط بدل رسدگوئی که دم بدم چمنش تازه میشود
هوش مصنوعی: هر لحظه زندگی جدیدی از آن چیز خاص به وجود میآید، گویی که هر لحظه گلزارش نو میشود.
او میکند تبسم و من میروم ز خودمستیم هر دم از دهنش تازه میشود
هوش مصنوعی: او با لبخندش مرا به شوق میآورد و من هر لحظه از این شوق سرمست میشوم، چرا که هر بار که صحبت میکند، حال من دوباره خوب میشود.
چون غنچه بیندم شکفد چون گل از نشاطگوئی که دل ز حزن منش تازه میشود
هوش مصنوعی: وقتی غنچه را میبینم که شکفته میشود، مانند گلی شاداب احساس میکنم. انگار دل من از غم و اندوه تازه و شاداب میشود.
تا بشکند دلم شکند زلف دم بدمدر دل جراحت از شکنش تازه میشود
هوش مصنوعی: دل من هر بار که زلف او در هم میشود، مجروحتر و شکستهتر میشود و بر درد دل من افزوده می‌گردد.
گل گل شگفته میشود از روی نازکشجائی چه بشنود سخنش تازه میشود
هوش مصنوعی: گل، به خاطر زیبایی و نازش، در جایی شکفته میشود و وقتی به سخن او گوش میدهد، تازگی و جوانی پیدا میکند.
چون در خیال کس گذرد لطف آن ذقندر دم طراوت ذقنش تازه میشود
هوش مصنوعی: وقتی که کسی به یاد کسی دیگر میافتد، زیبایی و جذابیت او در ذهنش تازه و رنگین میشود.
یکبار هر که در رخ خوبش نظر فکندیابد دلش روان و تنش تازه میشود
هوش مصنوعی: هرکس که یک بار به چهره زیبا و دلنشین او نگاه کند، دلش شاد و روحش تازه میشود.
بگذار فیض حرف بتان از خدا بگوجان از خدا و از سخنش تازه میشود
هوش مصنوعی: اجازه بده که زیبایی و لذت کلام معشوق از خدا باشد، زیرا جان و روح انسان با کلام او دوباره جوان و زنده میشود.