غزل شمارهٔ ۴۱۷ - فیض کاشانی

هر دل که عشق ورزد از ما و من برآیدکوشم بجان درین کار تا جان ز تن برآید

از عشق نیست خوشتر گشتم جهان، سراسرسوی یقین گر آید از شک و ظن برآید

زهر فراق نوشم بهر وصال کوشمحکمش بجان نیوشم تا کام من برآید

گر سر دهم نفس را آتش فتد در افلاکگر در چمن کشم آه دود از چمن برآید

گر آتش نهانم پیدا شود بمحشردوزخ بسوزد از رشک دودش ز تن برآید

گر روی تو به بینم هنگام جان سپردنقبرم بهشت گردد نور از کفن برآید

بر باد بوی زلفت ار جان شود ز قالبسنبل ز خاک قبرم مشک از بدن برآید

حمد تو می نگارم بر لوح هر هوائیشکر تو میگذارم هر جا سخن برآید

گر شعر فیض خواند واعظ فراز منبربس آه آتش افروز از مرد و زن بر آید