غزل شمارهٔ ۴۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شوق و محبت عاشقانه می‌پردازد. شاعر به زیبایی و جذابیت محبوب اشاره می‌کند و از تاثیر عمیق چشم و لب او بر روح و جانش سخن می‌گوید. وی به این نکته اشاره دارد که زیبایی محبوب تنها به صورت ظاهری نیست، بلکه عمق احساسات و حالات درونی او نیز شگفت‌انگیز است. در نهایت، شاعر از درد و رنج‌های ناشی از عشق به محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این درد حتی در سخنان او نیز مشهود است.
شکر افشان دهانش نگریدلبن آلوده لبانش نگرید
هوش مصنوعی: دهانش شیرین و شکرین است، اما لبانش به خاطر آلودگی، اشکی نمیریزد.
بنگاهی بجهان جان بخشدحکم بر جان و جهانش نگرید
هوش مصنوعی: به دنیا نگریستن جان را زنده می‌کند و این نگاه حکمی بر روح و جهانی است که در آن زندگی میکنیم.
خلقی از مستی چشمش مستندمی بی کام و دهانش نگرید
هوش مصنوعی: Some people are so enchanted by the beauty of her eyes that they become intoxicated, while her lips remain indifferent and do not shed tears.
زهر میگیرد از ابرو مژگانسهمگین تیر و کمانش نگرید
هوش مصنوعی: ابرو و مژگان زیبای او مانند تیر و کمان زهری کشنده دارند، که بر دل میافتد و کسی نمیتواند به آن نگاه کند.
خاطرش با من و رو باد گرانسوی من لطف نهانش نگرید
هوش مصنوعی: دلش به یاد من است، اما نتوانسته به سوی من بیاید؛ ای کاش محبت پنهان او بر من رحم کند.
از لب من سخن او میگویددر بیانم به بیانش نگرید
هوش مصنوعی: سخن او از دهان من بیرون میآید، اما به بیان من توجه نکنید.
زیر هر پرده نهانش بینیدپرده هم اوست عیانش نگرید
هوش مصنوعی: زیر هر پوشش و پنهانی که هست، خود آن پرده هم از آن چیز پنهان است و نباید به ظاهر او توجه کرد.
فیض دل با حق و رو در خلقستشرح حالش ز بیانش نگرید
هوش مصنوعی: خالقی که دلش با خدای خود در ارتباط است و با مردم نیز رو در روست، وضعیت او را تنها از گفتههایش نمیتوان فهمید.
گر ندانید کز اهل درد استدرد او در سخنانش نگرید
هوش مصنوعی: اگر ندانید که او از اهل درد است، در سخنانش غم و اندوه او را احساس نکنید.