غزل شمارهٔ ۴۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عشق و پرسش‌های روحی می‌پردازد. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش با نگاهی مست و فریبنده صحبت می‌کند و می‌گوید که این زیبایی دلها را به تاراج می‌برد. او از معشوق می‌خواهد که درهای دل را بگشاید و نشان دهد که هیچ چیز از او در بین نیست و همه چیز به او بازمی‌گردد. شاعر به خطرها و دام‌هایی که زیبایی معشوق به همراه دارد اشاره می‌کند و در نهایت به نیاز خود به پناهگاهی در عشق او اعتراف می‌کند.
از نکاه نیم مستت العیاذوز بلای زلف شستت العیاذ
هوش مصنوعی: نگاه تو مرا نیمه مست کرده و من از بلا و گرفتاری زلف تو به خدا پناه میبرم.
بر صف دلها زد و تاراج کردفتنهای چشم مستت العیاذ
هوش مصنوعی: چشمان پر ز شوق تو به قلبها حمله میکنند و مثل طوفانی آنها را متزلزل و بیقرار میسازند.
دل ز من بردی و قصد جان کنیکی برم من جان ز دستت العیاذ
هوش مصنوعی: تو دل مرا از من گرفتی و میخواهی جانم را بگیری، اما چگونه میتوانم جانم را از دست تو برطرف کنم؟ پناه بر خدا!
زلف بگشا موبمو وارس به بینهیچ دل از دام رستت العیاذ
هوش مصنوعی: گیسوانت را باز کن و با دقت نگاه کن، هیچ دلی از دام عشق رهایی نیافته است، پناه بر خدا.
از میانت نیست چیزی در میانوز دهان نیست هستت العیاذ
هوش مصنوعی: هیچ چیزی از تو در میان نیست و از دهان تو نیز هیچ چیز به بیرون نمیآید، به خداوند پناه میبرم.
از سرا پا هرچه داری الحذرپای تا سر هر چه هستت العیاذ
هوش مصنوعی: از هر چیزی که در وجودت هست، خودت را حفظ کن و مراقب باش. در هر گوشهی وجودت، سر تا پا از آنچه داری، احتیاط کن.
فیض از تو هم پناه آرد بتوگرنه پروای منست العیاذ
هوش مصنوعی: اگر تو نبودي، فیض و رحمت هم به کمک نمیآمد، زیرا تنها در سایه توست که به من پناه داده میشود.