غزل شمارهٔ ۵۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بر اهمیت بندگی خداوند تأکید می‌کند و می‌گوید که غیر از پرستش او، زندگی بی‌معنا و هدر دادن عمر است. او به غم و عشق الهی اشاره می‌کند و توصیه می‌کند که باید تمامی وجود خود را در راه خدا صرف کرد. زندگی در دنیا و وابستگی به آن را زاید می‌داند و از خداوند طلب شور و عشق می‌کند، زیرا بدون آنها، زندگی بی‌فایده است. در کل، شعر بیانگر لزوم تسلیم و devotion به خداوند و پرهیز از غیر اوست.
جز خدا را بندگی حیفست حیفبی غم او زندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: غیر از خدا هیچ چیزی ارزش بندگی ندارد و زندگی بدون عشق و توجه به او، خالی و بیمعناست.
درغمش در خلد عشرت چون کنمماندگی از بندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: در غم او در بهشت خوشی چگونه بمانم، این در بندگی حیف است و فقط حیف.
جز بدرگاه رفیعش سر منهبهر غیر افکندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: فقط در پیشگاه بلند او سر فرود آور، برای غیر او نباید این کار را کرد، که این بسیار نادرست و ناپسند است.
سر ز عشق و دل ز غم خالی مکنبی‌خیالش زندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: عشق را از سر برنگردان و دل را از غم خالی نکن؛ زندگی بدون عشق بیمعنی و افسوسآور است.
عمر و جان در طاعت حق صرف کندر جهان جز بندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: عمر و زندگیات را در راه رضایت خدا بگذران، زیرا در این دنیا فقط بندگی او ارزش دارد و هر چیز دیگر بی‌فایده است.
کالبد را پرورش ظلمست ظلمجان کند جز بندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: پرورش جسم و ظاهر انسان ظلم به حساب میآید و روح را خشکانده و به اسارت درآورده است، لذا تنها راه درست زندگی بندگی و خدمت به حق است که سزاوار و ارزشمند است.
جان و دل در باز در راه خداغیر این بازندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: زندگی کردن در راه خدا و در مسیر عشق و حقیقت، ارزشمندتر از هر زندگی معمولی است و هر گونه زندگی دیگری که در این جهت نباشد، ضایع و بی‌فایده است.
اهل دنیا را سبک کن ناتوانبا گران افکندگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: مردم دنیا را رها کن، زیرا ناتوانی با بار سنگین زندگی زشت و ناپسند است.
یارب از عشقت بده شوری مرافیض را افسردگی حیفست حیف
هوش مصنوعی: ای پروردگار، از عشق تو به من شور و شوقی ببخش، چرا که افسردگی و ناامیدی بر من غالب شده و این واقعاً جای افسوس دارد.