غزل شمارهٔ ۵۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که غیرت و زیبایی او از لحاظ مالکیت فراتر از دیگران است. محبوبه‌اش به قدری زیباست که خورشید و حورهای بهشتی نیز به او حسادت می‌کنند. شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و زیبایی او او را به شدیدترین حالتها دچار کرده است. او از محبوبش می‌خواهد که با او رحم کند و به او فرصتی برای ابراز عشقش بدهد، و بر این باور است که تنها با عشق او می‌تواند به حیات و حیات‌بخشی برسد.
میبرد غیرت ز حسن تو ملکرشک دارد بر تو خورشید فلک
هوش مصنوعی: غیرت زیبایی تو باعث میشود که خورشید آسمان به تو حسادت کند و از این بابت در تنگنا قرار بگیرد.
کو ملکرا چشم و ابروی چنینکی بود حور جنانرا این نمک
هوش مصنوعی: چشم و ابروی زیبای او مانند حورهای بهشتی است و زیبایی او شور و طعمی خاص دارد.
از میانت میشوم من در گمانوز دهانت نیز می افتم بشک
هوش مصنوعی: من از میان تو به گمان میرسم و از گفتارت نیز به زمین میافتم.
نی توانم نفی و نی اثبات کرددیده کس بود و نبود مشترک
هوش مصنوعی: من نه میتوانم وجود چیزی را انکار کنم و نه میتوانم وجود آن را تأیید کنم، زیرا دید من فقط به چیزهایی که هست و نیست، مشترک است.
دل ز من بردی و قصد جان کنیرحم کن بگذار با من زین دو یک
هوش مصنوعی: دل مرا بردی و قصد جانم را داری؛ لطفاً رحم کن و بگذار که از این دو موضوع یکبار دیگر با من همراه شوی.
هم دل و هم جان چه‌سان شاید گرفتعدل کن الروح لی و القلب لک
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم هم دل و هم جانم را به دست آورم؟ انصاف در مورد روح من و قلب تو را رعایت کن.
فیض را گر زان دهان لطفی کنیآب حیوانی زید ور نه هلک
هوش مصنوعی: اگر از آن دهان لطفی به فیض برسانی، مانند آب حیات میشوید وگرنه به هلاکت میرسید.