غزل شمارهٔ ۵۹۴
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به محبت و یاد معشوق اشاره دارد. شاعر از خوشبویی محبوبش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که اگر او نباشد، زندگی‌اش بی‌معناست. او از خوشی‌ها و تلخی‌های عشق می‌گوید و درخواست می‌کند که محبوبش همچنان به او لطف کند و از یادش نرود. در نهایت، شاعر به آزادی ناشی از عشق و دوستی اشاره می‌کند، حتی اگر غم‌ها و مشکلاتی نیز وجود داشته باشد.
من ببوی خوش تو دلشادمور نه از خود گرهی بر بادم
هوش مصنوعی: من با عطر خوش تو شاد و خوشحال هستم، وگرنه خودم هیچ ارزش و اهمیتی ندارم.
شوم از خویش بهر لحظه خرابکند آن لطف خفی آبادم
هوش مصنوعی: به خاطر محبت پنهانی که در دل دارم، هر لحظه از خودم خراب و ویران میشوم.
بی نسیمت بردم باد صبالطف کن تا ننهی بر بادم
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی، لطف کن و مرا با خود ببر تا بر بادها نشانی از من بگذاری.
ای خوش آندم که مرا یاد کنیای که یکدم نروی از یادم
هوش مصنوعی: خوشحالم وقتی به یادم میافتی، ای کسی که هیچ گاه از یادم نمیروی.
لطف پنهان ز دلم باز مگیرکه درین لطف نهانی زادم
هوش مصنوعی: لطف و مهربانی پنهانی که از تو به دل من میرسد را از من نگیر، چون من از همین محبت نهان به وجود آمدهام.
لطف تو گر نبود با غم توقهر این غم بکند بنیادم
هوش مصنوعی: اگر لطف تو وجود نداشت، غم تو هم نمیتوانست اینقدر بر من تاثیر بگذارد و مرا از پای درآورد.
نرسی گر تو بفریاد دلماز فلک هم گذرد فریادم
هوش مصنوعی: اگر تو به داد دلم نرسی، حتی صدای فریادم به آسمان خواهد رسید.
بیستون غمت و تیشهٔ صبرکه تو شیرینی و من فرهادم
هوش مصنوعی: تو درد و اندوه منی و من برای تحمل این درد تلاش میکنم. تو برای من شیرینی و خوشی هستی، در حالی که من همچون فرهاد با مشکلات و سختیهای عشق تو دست و پنجه نرم میکنم.
کمر بندگیت بست چو فیضاز غم هر دو جهان آزادم
هوش مصنوعی: وقتی که از غمهای دو جهان آزاد شدم، به محبت و بندگی تو متعهد شدم.