غزل شمارهٔ ۶۰۷ - فیض کاشانی

من و عشق و مستی عشق به جز این هنر ندارمبجز این هنر چه باشد که ز خود خبر ندارم

بود از سر وصالش دل و فتنه جمالشمن و کنجی و خیالش سر شور و شر ندارم

ز در تو کی کشم پا مگر آنکه سر ببازمز تو کام تا نیابم ز تو دست بر ندارم

بمیان اشک غرقم چو صدف ببحر لیکنچو تو در برم نباشی تهیم گهر ندارم

شجری ز باغ عشقم غم و ناله شاخ و برگمچو تو در برم نباشی عبثم ثمر ندارم

ز تو چون جدا شوم من تو بگو کجا شوم منبخدا که هیچ راهی بکسی دگر ندارم

نکنم حدیث از غیر ببرم ز شر و از خیرچو مرا غم تو باشد غم خیر و شر ندارم

خوش آنکه بعشق تو گرفتار بمیرمبیدار درین منزل خونخوار بمیرم

زین خوابگه بی‌خبران زنده برآیمواقف ز سرا پردهٔ اسرار بمیرم

مستغرق دیدار شده در بر جانانآسوده ز اقرار و ز انکار بمیرم

در سر هوس ساقی و در دست می لعلدر پای خم و خانهٔ خمار بمیرم

کاری چو به از خدمت معشوقه و می نیستساقی مددی کن که درین کار بمیرم

بشتاب و بده یکدو سه ساغر ز پی هممپسند که در میکده هشیار بمیرم

خونین جگر و خسته دل و محنت هجرانجانا تو پسندی که چنین زار بمیرم

آن یار بکس رخ ننماید چه توان کردبگذار که در حسرت دیدار بمیرم

گفتار خود ای فیض بکردار بیارامگذار که در زخرف گفتار بمیرم