غزل شمارهٔ ۶۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به یک معشوق سخن می‌گوید. او خود را به‌عنوان فردی آشفته و بی‌سامان معرفی می‌کند که همه چیزش در ارتباط با معشوقش قرار دارد. شاعر به زیبایی و کمالات معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که محبت او به یک نفر خاص است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند او را از این عشق دور کند. او سیاه‌چشم و حیران است و حتی اگر جانش را هم بخواهند، حاضر است فدای عشقش شود. او با این عشق تمام وجودش را در اختیار معشوقش قرار داده و با افتخار از پرستش حق و عشق واقعی سخن می‌گوید. در نهایت، او به سیری در دائره محبت معشوقش اشاره کرده و به زحمت‌های بی‌مورد و تقلید از دیگران انتقاد می‌کند.
من واله جمال فروزان یک کسمآشفتهٔ دو زلف پریشان یک کسم
هوش مصنوعی: من عاشق زیبایی خیرهکنندهای هستم و به خاطر دو زلف پریشان او دلنگران و ناآرامم.
سامان مرا یکی و سر من یکی بودسودا یکی و بیسر و سامان یک کسم
هوش مصنوعی: من تنها یک سر و سامان دارم و همه چیز به یک حالت مربوط میشود؛ در درونم یک آرزو وجود دارد که بدون هدف و سامان است.
هر جا بهر که روی کنم سوی او بودبینای یک جمالم و حیران یک کسم
هوش مصنوعی: هر جا که نگاه میکنم، او را میبینم. هم زیبایی او را میشناسم و هم در حیرتم که چگونه تنها یک نفر میتواند اینقدر جذاب باشد.
جمعیتم ز جمع کمالات یک کس استشیدای یک جمیل و پریشان یک کسم
هوش مصنوعی: من تمام ویژگیها و کمالاتی که دارم، به خاطر وجود یک شخص خاص است و شیدای زیبایی او هستم؛ البته این موضوع باعث شده که من کمی پریشان و آشفته هم باشم.
تیغ ار کشد بقصد سرم بسملش شومدر مذبح محبت قربان یک کسم
هوش مصنوعی: اگر تیغی برای کشتن من بیافتد، من با کمال میل در راه عشق آماده قربانی شدن میشوم.
مشرک نیم پرستش باطل نمیکنمحق بین و حق پرست بفرمان یک کسم
هوش مصنوعی: من آموزههای باطل را نمیپرستم و به حقیقت و حقایق وفادارم، زیرا به دستور یک نفر که حق را میشناسد، عمل میکنم.
از هر خسی قبول عطائی نمیکنممستغرق مواهب احسان یک کسم
هوش مصنوعی: من از هر کسی هدیهای نمیپذیرم، زیرا بهطور کامل در نعمتهای یک فرد خاص غرق شدهام.
چون گربگان بسفرهٔ هر کس نمیرومهمچون شتر نواله خور خوان یک کسم
هوش مصنوعی: مانند گربهای که به سر سفرهٔ هر کسی میرود و طعمه میخورد، من هم مانند شتر، به هر سفرهای سر نمیزنم و به دنبال نوالهٔ یک نفر هستم.