غزل شمارهٔ ۶۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف محبت و زیبایی معشوق می‌پردازد. او از الطاف معشوق و شیرینی عشق سخن می‌گوید و از او درخواست می‌کند که وی را از غم و درد دور کند. شاعر به شدت تحت تاثیر عشق قرار گرفته و از غصه‌هایش می‌گوید. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که با لب‌های شیرینش کامش را شیرین کند و به او لطف کند.
ای ز الطاف تو شیرین کاممتهی از باده مگردان جامم
هوش مصنوعی: به خاطر محبتها و لطفهای تو، کام من شیرین است. لطفاً مرا از شراب خالی نکن.
چون در خانه برویم بستیماه رویت بنما از بامم
هوش مصنوعی: وقتی وارد خانه میشوم و در را میبندم، از بالای بام چهرهی زیبای تو را به من نشان بده.
ای که نامت بودم ورد زبانچه شود گر تو بپرسی نامم
هوش مصنوعی: ای کسی که نام تو همیشه بر زبانم جاری است، چه میشود اگر تو از من بپرسی نامم؟
من که پیوسته ثناگوی توامسزد ارگاه دهی دشنامم
هوش مصنوعی: من همیشه در حال ستایش تو هستم، بنابراین اگر روزی به من ناسزا بگویی، حق داری.
دلبرا چارهٔ آموز مراتا بکی زهر غمت آشامم
هوش مصنوعی: عشق زیبای من، به من بیاموز چگونه با درد و غم تو کنار بیایم؛ تا چه زمانی باید زهر اندوه تو را بنوشم؟
مردم از غصه و کارم نگشودسوختم ز آتش عشق و خامم
هوش مصنوعی: مردم به خاطر مشکلات و غمهایم احساس یاس و ناامیدی کردند و من از شدت عشق، در آتش این احساسات سوختم و بیتجربه و خام ماندم.
کام فیض از لب خود شیرین کنای ز الطاف تو شیرین کامم
هوش مصنوعی: ای کاش از لب‌های خود به من شیرینی و خوشی ببخشی، زیرا من به لطفهای تو احساس خوشی و رضایت میکنم.