غزل شمارهٔ ۶۳۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر به زهر قهر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید حتی اگر او قهر کند، آن را خوش‌تر از شهد می‌داند. او از معشوق می‌خواهد که محبت‌هایش را نشان دهد و به او آرامش ببخشد. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و الطاف معشوق قرار دارد و بدون او آرامش ندارد. حس عمیق عشق و نیاز به محبت در این شعر به وضوح احساس می‌شود.
زهر قهر ار تو کنی در جاممخوشتر از شهد بود در کامم
هوش مصنوعی: اگر قهر تو زهر باشد و در لیوانم بریزی، برایم دلپذیرتر است از اینکه شهد در دهانم داشته باشم.
نوش لطف تو چه شکر نوشمزهر قهر تو چه شهد آشامم
هوش مصنوعی: من از محبت و لطف تو چقدر شاداب و خوشحالم، اما از خشم و قهر تو چقدر رنج میبرم.
کی ز چنگال بلا اندیشممن که شاهین غمت را رامم
هوش مصنوعی: من چگونه میتوانم به فکر بلا باشم، در حالی که من شاهینی هستم که تسخیر دل غم تو را در دست دارم؟
ای ز چشمت دو جهان مست و خرابتهی از باده مگردان جامم
هوش مصنوعی: ای چشم تو، دو جهان را مست و خراب کرده است. مرا از شراب بینصیب مگذار.
لطفها چند کنی در پردهپرده برگیر و بر آور کامم
هوش مصنوعی: لطف و مرحمتهای تو را چند بار باید ببینم؟ پردهها را کنار بزن و آرزوهایم را برآورده کن.
بی‌لقای تو ندارم آرامچون کنم چون کنم تو آرامم
هوش مصنوعی: بدون دیدن تو هیچ آرامشی ندارم، چطور میتوانم این حال را تحمل کنم وقتی که تو خود آرامش منی؟
کامفیض از تو دمی تلخ مبادای ز الطاف تو شیرین کامم
هوش مصنوعی: ای کاش لحظهای هم طعم تلخی از تو نچشم، زیرا لطف و محبت تو باعث شیرینی زندگیام شده است.