غزل شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی ارادت و عشق به یک معشوق است که شاعر در آن به توصیف احساسات عمیق خود می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اگر روزی معشوق به مهمانی بیاید، او تمام وجودش را برای خدمت به او فدا خواهد کرد. او جایی برای استقبال از معشوق جز دل خود نمی‌یابد و می‌خواهد خانه دلش را با نور چهره‌ی او روشن کند.
شاعر بیان می‌کند که هدف عاشقان تنها قربانی کردن معشوق است و آنها آماده‌اند تا دل و جان خود را برای خوشحالی او قربانی کنند. همچنین، اگر معشوق از آنها چیزی بخواهد، هر چه که باشد، باید بی‌درنگ برایش فراهم کنند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیزی ارزشمندتر از عشق و خدمت به معشوق نیست و همواره آماده‌ی فدای وجود خود برای او خواهند بود.
گر شود روزی شبی کان ماهرا مهمان کنیمخویش را در مطبخ مهمانیش قربان کنیم
هوش مصنوعی: اگر روزی شب باشد و آن ماه را مهمان کنیم، خود را در آشپزخانه مهمانش قربانی خواهیم کرد.
نیست ما را منزلی شایستهٔ او غیر دلخانهٔ دلرا بشمع روی او تابان کنیم
هوش مصنوعی: ما خانهای شایسته برای او نداریم جز دل، پس دل را با نور چهرهاش روشن خواهیم کرد.
نیست مقصد جز گداز عاشقان معشوق رانزد او دلرا کباب و سینه را بریان کنیم
هوش مصنوعی: هدف ما فقط این است که عشق را در دیدار معشوق به او تقدیم کنیم. دلهایمان را قربانی میکنیم و سینههایمان را برای او به آتش میکشیم.
ما حضر باید که باشد بر مراد میهمانهرچه او خواهد ز ما او را بآن مهمان کنیم
هوش مصنوعی: ما باید در مهمانی کارهایی انجام دهیم که مطابق میل مهمان باشد و هر چیزی که او بخواهد، به او بدهیم.
گر شرابی خواهد از ما خون دل پیش آوریمآبی ار خواهد گوارا دیده را گریان کنیم
هوش مصنوعی: اگر کسی خواهان نوشیدنی باشد، ما از دلمان خون میریزیم و برای او فراهم میکنیم؛ و اگر او تشنگی گوارا دارد، چشمانمان را به اشک میآوریم تا او را سیراب کنیم.
نیست ما را آب و نانی آب و نان ماست اوآب گردیم از خجالت گر حدیث نان کنیم
هوش مصنوعی: ما آبی و نانی نداریم، اما آب و نان ما به دیگران وابسته است. اگر از نیاز به نان صحبت کنیم، خجالتزده میشویم.
جان نباشد قابل آن تا نثار او شوددل شود از غصه خون کر ما حدیث جان کنیم
هوش مصنوعی: زندگی و جان انسان چنان ارزشی ندارد که بتوان آن را فدای عشق و محبت کرد. دل از غم و اندوه پر شده و ما تنها میتوانیم درباره جان و روح حرف بزنیم.
نیست حد ما که اندازیم سر در پاش فیضچون غبار ره شود در راه او افشان کنیم
هوش مصنوعی: ما حد و مرزی برای خود نمیشناسیم که بخواهیم در برابر او سر فرود آوریم. وقتی فیض و نعمت او همچون غباری از راه او میریزد، ما آمادهایم که هر آنچه داریم در این مسیر نثار کنیم.