غزل شمارهٔ ۶۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و آرزوی وصال معشوق می‌گوید. او روزها و شب‌ها در جستجوی معشوق است و حس و حال شوق و غم او را توصیف می‌کند. در هر گوشه از زندگی‌اش، در ذهن و دلش، یاد و خاطره معشوق را مرور می‌کند و به دنبال او می‌گردد. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و حضور معشوق است و در غم او به عبادت و دعا می‌پردازد. به طور کلی، شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و longing (دلتنگی) برای وصال است.
روزها در طلبت می‌پویمدر فراقت همه شب می‌مویم
هوش مصنوعی: در روزها به دنبال تو هستم و در شب‌ها به خاطر دوریات به فکر فرو میروم.
قصه شوق تو از خود با خوددم بدم میشنوم میگویم
هوش مصنوعی: هر لحظه داستان عشق و شوق تو را با خودم تکرار میکنم و از خودم میپرسم.
در سرا پای بتان حسن تراتو بتو موی بمو میجویم
هوش مصنوعی: من در تمام زیباییهای این معشوق، تو را جستجو میکنم و به دنبال تو هستم، مثل اینکه مو را به مو میسنجم.
رنگ و بویت ز خیالم نرودچون شوم گل همه گل میرویم
هوش مصنوعی: رنگ و بوی تو از فکر و خاطرم نمیرود، زیرا همیشه در دل به یاد تو زندگی میکنم و همچون گلی همیشه در حال شکوفایی هستم.
در غمت بهر وضو وقت نماززاب دیده رخ خود میشویم
هوش مصنوعی: در زمان غم و اندوه تو، برای وضو گرفتن هنگام نماز، آب صورت خود را میشوییم.
در تمنای لقایت چون فیضکو بکو بیسر و پا می‌پویم
هوش مصنوعی: در آرزوی دیدار تو، مانند فیض، بیسر و پا به دنبال تو میگردم.
سر سودای تو دارم چکنممیروم میطلبم میجویم
هوش مصنوعی: دل درگیر عشق تو دارم، به هر سو میروم و تو را میطلبم و جستجو میکنم.