غزل شمارهٔ ۷۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمیق احساسات عاشقانه و نیاز به عشق و رحمت معشوق می‌پردازد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که عشقش را افزایش دهد و عقل او را به جنون تبدیل کند. دل او را پر از عشق و نقصان می‌بیند و از معشوق می‌خواهد که دردهای درونی‌اش را بیرون کند. همچنین به قدرت و توانایی معشوق اشاره می‌کند و می‌خواهد که در برابر رنج‌ها او را تسکین دهد. شاعر با بیان دردی که از عشق و جدایی می‌کشد، در عین حال از معشوقش می‌خواهد که او را بخواند و با او مهربان باشد. در پایان، تأکید بر این دارد که یادگاری از عشق باقی بماند و این احساسات را در قالب الفاظی زیبا ثبت کند.
عشقم فزون کن عقلم جنون کندلرا سراپا یکقطره خون کن
هوش مصنوعی: عشقت را بیشتر کن، عقلم را دیوانه کن و دل را به طور کامل تبدیل به یک قطره خون کن.
دلدار من تو غمخوار من تواین نیم عقلم از سر برون کن
هوش مصنوعی: عزیزم، تو تنها شریکی هستی که میتوانم به تو تکیه کنم. این نیمه عقل ناقصم را از سرم بیرون کن.
هستی توانا بر هرچه خواهیرنج برون را درد درون کن
هوش مصنوعی: توانایی تو بر هر آنچه که بخواهی، رنج و دردهای بیرونی را به دردهای درونی تبدیل کن.
دادم بعشقت از جان و دل دلخواهی بسوزان خواهیش خون کن
هوش مصنوعی: من عشق تو را با تمام وجودم تقدیم کردهام، حالا اگر بخواهی، با آتش عشق من بسوزان یا در خونم غرق کن.
ایمان من تو درمان من تویکفن عشقم دردم فنون کن
هوش مصنوعی: ایمان من تویی و تو درمان من هم هستی. عشق من، دردی است که تو میتوانی با آن کنار بیایی و به آن پایان دهی.
آن کاشنا شد دردش بیفزابیگانگانرا لا یفقهون کن
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که کسی که درد و رنجش را درک کرده، حالا هم این درد بیشتر شده و بیگانگان یا افرادی که از آن شرایط مطلع نیستند، نمیتوانند این وضعیت را درک کنند.
این عاقلانرا در عقل کاملوین عاشقانرا لا بعقلون کن
هوش مصنوعی: این عاقلها به کمال عقل خود افتخار میکنند، اما این عاشقها بیخودی و جنون را برای خود میپذیرند.
بستان ز من من خود باش تنهاعیبم سراپا از تن برون کن
هوش مصنوعی: از من بستان و خودت را نگهدار، تنها ایراد من این است که همهچیزم به ظاهر وابسته است.
چشمم بدان دار از نیکوان دورهم ینظرون را لا یبصرون کن
هوش مصنوعی: چشمم به آن دار از نیکوکاران است که دور هم به تماشا مینشینند، اما نمیتوانند ببینند.
ای من اسیرت کن هرچه خواهیمن چون بگویم با تو که چون کن
هوش مصنوعی: ای تو که در دستت هستم، هر چه بخواهی انجام بده. من فقط بگویم که چطور باید رفتار کنم.
گردن نهادم حکم ترا منخواهی کمم کن خواهی فزون کن
هوش مصنوعی: من خود را تسلیم اراده تو کردم، هر طور که بخواهی، میتوانی از من بکاهی یا بر من بیفزایی.
سر تا بپایم تقصیر داردما بؤمرون را ما بفعلون کن
هوش مصنوعی: تمام وجود من گناهکار است و تمام اعمال من متوجه تقصیر و خطاهای من هستند.
مینال ایدل بر سرنوشتفکری بحال بخت زبون کن
هوش مصنوعی: آه و ناله ی دلبر از سرنوشت اوست، در حالی که بختش در حال درماندگی و ناچاری است.
ناصح تو بگذر از وادی منافسانه بگذار ترک فسون کن
هوش مصنوعی: ای نصیحتگر، از راه داستانی من بگذر و عجایب را کنار بگذار.
تا یادگاری از فیض ماندگفتار اورما یسطرون کن
هوش مصنوعی: برای اینکه نشانی از نعمت باقی بماند، بگو آنچه را که آنها مینویسند.