غزل شمارهٔ ۷۶۱
هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسات عمیق و اندوهی است که شاعر به دلیلی خاص بهار و عشق را از دست داده و در آتش عشق معشوق خود سوخته است. او از غم و درد دلش می‌گوید که نمی‌تواند پنهان کند و به یاد معشوقش همیشه در غم و اندوه است. شاعر به روز حشر اشاره می‌کند که در آن روز، در میان عمل خود، فقط فریادهای خود را از ناگفته‌ها و ناراحتی‌هایش می‌زند. در نهایت، به دیگران توصیه می‌کند که در مورد این درد و اندوه صحبت نکنند، چون هیچ‌کسی نمی‌تواند فهم درستی از حال او داشته باشد.
مهرت بجان بهار دل داغدار مناز مهر جان خزان نپذیرد بهار من
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو در دل من همچون بهاری است که دل شکستۀ مرا شاداب می‌کند، اما عشق بیپاسخ من از پاییز و ناامیدی رنج میبرد و هیچگاه نمی‌تواند بهار واقعی برای من باشد.
در آتش هوای تو خاکستری شدمشاید که باد سوی تو آرد غبار من
هوش مصنوعی: در آتش عشق تو، تبدیل به خاکستر شدم. شاید باد بتواند ذرات من را به سمت تو بیاورد.
می‌افکنم براه تو تا خاک ره شودباشد قدم نهی بسر خاکسار من
هوش مصنوعی: من برای تو فرش راهی پهن میکنم تا هر جا قدم بگذاری، آنجا تحت تأثیر وجود من و نصیحتهایم باشد.
گفتی مگوی قصه و اندوه خود بکسخون شد ز غصه تو دل راز دار من
هوش مصنوعی: تو گفتی درباره قصه و غمهایت صحبت نکن، اما دل من از درد و غصه تو به شدت غمگین و پر از احساس شده است.
من چون نهان کنم که ز غم پرده می‌دردخون جگر بزیر مژه اشکبار من
هوش مصنوعی: وقتی که غم و اندوه را در دل خود پنهان میکنم، هرچند سعی میکنم خود را بپوشانم، باز هم چشمانم از اشک پر میشود و درد درونم به وضوح نمایان است.
در روز حشر چون ز عمل جستجو کنندگویم بآه رفت و فغان روزگار من
هوش مصنوعی: در روز قیامت وقتی که از کارهای انسان حساب میکشند، میگویم که آه و فریاد من از روزگار چه بوده است.
غم از دلم دمار بر آورد و آن نگارننشست ساعتی بکرم در کنار من
هوش مصنوعی: غم باعث شد که قلبم به شدت آزرده و ناراحت شود و آن معشوقهام حتی برای یک لحظه هم در کنار من نماند.
خاموش باش فیض ازینقصه دم مزننه کارتست شکوه ز خوبان نه کار من
هوش مصنوعی: سکوت کن، از این داستان حرف نزن، زیرا نه تو وظیفه توست که از زیباییها سخن بگویی و نه من.