غزل شمارهٔ ۸۴۲
هوش مصنوعی: این متن شعری از یک شاعر است که در آن به تحولات روحی و معنوی خود اشاره می‌کند. شاعر از گذشتن از عالم مادی و نایل آمدن به حقیقتی بالاتر صحبت می‌کند. او با شکرگزاری از خداوند، به مراحل مختلفی از زندگی‌اش اشاره می‌کند که در آنها از وابستگی به دنیای فانی رها شده و به مقام‌های معنوی و الهی دست یافته است. در نهایت، او به این آگاهی رسیده که نه‌تنها از دنیا و احساسات دنیوی عبور کرده، بلکه به حقیقتی فراتر از آن رسیده و از این وضعیت شکرگزاری می‌کند.
گرفتم ملک جان الحمداللهگذشتم از جهان الحمدالله
هوش مصنوعی: با کمال خرسندی و شکرگزاری، به دنیای دیگری وارد شدم و از زندگی دنیوی گذر کردم.
چه جان و چه جهان چه ملک و چه ملکشدم تا جان جان الحمدالله
هوش مصنوعی: من برای جان و دنیا، برای ملک و سلطنت به وجود آمدم تا در نهایت جانم را سپاس گزارم.
مکان را در نوردیدم بهمتشدم تا لامکان الحمدالله
هوش مصنوعی: به خاطر اراده و تلاش خود، به جاهایی سفر کردم که قبلاً تصورشان را نمیکردم و اکنون از این پیشرفت خوشحالم.
برون کردم سر از عالم نهادمقدم بر آسمان الحمدالله
هوش مصنوعی: با کمال شگفتی از دنیای مادی جدا شدم و به دنیای بالاتر و معنوی قدم گذاشتم. سپاس خدا را که این توفیق نصیبم شد.
ز مهر فانیان دل بر گرفتمشدم از باقیان الحمدالله
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و عشق به انسانهای فانی، از وابستگی به چیزهای باقی ماندم جدا شدم. شکر خدا!
ز محکومان بریدم رو نهادمسوی آن حکمران الحمدالله
هوش مصنوعی: از افراد محکوم و ستمدیده فاصله گرفتم و به سمت آن حاکم رحیم و مهربان روی آوردم. سپاس خدا را که به این مسیر هدایت شدم.
ز چاه طبع یوسف وار رفتمبسوی مصر جان الحمدالله
هوش مصنوعی: من از چاه احساسات و ذاتی مانند یوسف بیرون آمدم و به سمت سرزمین مصر که نماد جان و زندگی است، رفتم و از این موضوع سپاسگزارم.
ز خوف عقل یونس وار جستمبصحرای عیان الحمدالله
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از عقل و اندیشه، مانند یونس (پیامبر) از دریا به صحرا و دشت روی آوردم. شکر خدا که در این وضعیت به سر میبرم.
ز بود فیض و نابودش برستمنه این ماند و نه آن الحمدالله
هوش مصنوعی: به واسطهی وجود او به خوشبختی و بهرهمندی رسیدم و حالا نه آن چیز باقی مانده و نه این، سپاس خدا را.