غزل شمارهٔ ۸۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به فلسفه و حکمت الهی اشاره دارد و بیانگر این است که همه چیز در جهان بر اساس اراده و فرمان خداوند است. شاعر تأکید می‌کند که نباید به دنبال دنیا و آخرت باشیم، زیرا نعمت‌های الهی بی‌پایان هستند. همچنین، به درک عمیق‌تری از وجود خود و حقیقت زندگی اشاره دارد و می‌گوید که همه چیز در این دنیا بهانه‌ای است و نباید از مشکلات زمانه شکایت کنیم. شاعر در نهایت به یاد وطن و منزلت واقعی انسان اشاره می‌کند و به ما می‌آموزد که نباید به دنبال نشانه‌ها از چیزهای بی‌نشان باشیم.
بنه سر بحکم خدای یگانهشود تا بحکمت جهان دو گانه
هوش مصنوعی: سر و کار خود را به حکم خداوند یگانه بسپار، تا به واسطه حکمت او، دوگانگی و اختلافات جهان به سامان آید.
بخواه ازخدا غیر عقبی و دنییکه بحر نوالش ندارد کرانه
هوش مصنوعی: از خدا چیزی غیر از بهشت و دنیا بخواه، زیرا نعمت‌های او همچون دریا بیکرانند و انتهایی ندارند.
نظر بر مدار از مسبب در اسبابسببهاست حیران او در میانه
هوش مصنوعی: نظری به دلیلی میاندازد که در میان وسایل و علل، او را دچار حیرت کرده است.
فلک گر به پیچد ز فرمان او سراز آن شقتش میزند تازیانه
هوش مصنوعی: اگر در آسمان به خاطر اراده او، حرکتی صورت گیرد، عذاب و سختی از آن به سرش میرسد.
بپرداز خود را ز خود تا ببینیکه ما و شما نیست الا بهانه
هوش مصنوعی: برای اینکه بهتر بفهمی حقیقت چیست، از خودسازی و دلبستگی به خودت فاصله بگیر. آنچه که ما و شما را از هم جدا کرده به نوعی توهم و بهانه‌ای بیش نیست.
بصورت بود جور و معنی عدالتشکایت مکن از جفای زمانه
هوش مصنوعی: ظاهر دنیا ممکن است ناعادلانه به نظر برسد، اما از بیعدالتیهای حاکم بر زمانه ننگر و شکایت نکن.
بدام تن افتاد تا مرغ جانمدلش خون شد از حسرت آشیانه
هوش مصنوعی: تا زمانی که در قفس جسم گرفتار شدم، روح من به خاطر حسرت یک خانه آرامش، به شدت ناراحت و غمین شد.
چو از موطن اصلیم یاد آیدروانم شود بی‌خودانه روانه
هوش مصنوعی: وقتی که به زادگاهم فکر میکنم، روح و وجودم به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد و حالم دگرگون میشود.
مجو فیض از بی‌نشانه نشانیکه نتوان نشان داد از بی‌نشانه
هوش مصنوعی: از پاداش و فیضی که نمیتوان نشانی از آن یافت، توقع نداشته باش. چرا که نشانهای از آن وجود ندارد که بتوان به آن اشاره کرد.