غزل شمارهٔ ۸۷۵

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و نور الهی اشاره دارد و از عشق و مستی ناشی از آن می‌گوید. شاعر از عاشقی می‌گوید که دلش مانند بلبل در گلشن و باغ زندگی مست از عشق است. او به شور و التهاب درون خود و تأثیر آن بر دنیا و ملکوت اشاره می‌کند و می‌گوید که همه موجودات به نوعی از باده عشق سیراب شده‌اند، اما همچنان در غم و خمار آن شراب باقی مانده‌اند. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی تازه کند تا زهد خشک و بی‌روح را به آتش تجربه و عشق گرم کند. همچنین به عهدی که با خدا بسته‌اند اشاره دارد که هرگز شکسته نخواهد شد و از حیرت و شگفتی در برابر جمال الهی سخن می‌گوید. در نهایت، خواهان قطع رابطه‌های زائد و توجه به حقیقت و فیض الهی است.